بَغْيِهِمْ، فَإِنْ فَاءُوا أَعْطَوْهُمْ إِيَّاهُ، وَ لَا يَكُونُ غَنِيمَةً وَ لَكِنَّهُ يُحْبَسُ لِئَلَّا يَقْوَوْا بِهِ عَلَى حَرْبِ أَهْلِ الْعَدْلِ، وَ يُقَاتَلُ الْمُشْرِكُونَ مَعَ أَهْلِ الْبَغْيِ إِذَا كَانَ الْأَمْرُ لِأَهْلِ الْعَدْلِ، فَإِنْ أَصَابُوا غَنَائِمَ أَخَذَ أَمِيرُ أَهْلِ الْعَدْلِ الْخُمُسَ، (وَ فِيمَنْ) قَاتَلَ مَعَهُ مِنْ أَهْلِ الْعَدْلِ الْأَرْبَعَةُ الْأَخْمَاسِ، وَ لَمْ يُمَكَّنْ أَمِيرُ أَهْلِ الْبَغْيِ مِنَ الْخُمُسِ وَ يُقَاتَلُ دُونَهُ) رُوِّينَا ذَلِكَ كُلَّهُ مِنْ أَهْلِ الْبَيْتِ (ص). (مستدرك الوسائل ١١/ ١٣٠ و ١٣١، ح ١٢٦٢٨)
(دعائم ...) از امير مؤمنان (ع) روايت كرده است كه آن حضرت درباره غنيمتى كه نمى‌توان جابه‌جايش كرد، و نمى‌شود كه آن را از سرزمين مشركان بيرون برد فرمود: آن را از بين ببرد و اگر كالا و اسلحه است آنها را به آتش بكشد و بسوزاند، اسب‌ها و چارپايان از گوسفند و شتر و گاو را سر ببرد و به آتش نسوزاند و پى نكند زيرا پى كردن مثله است.
گويد: اهل بغى (: سركشان عليه امام) در حال شورشگرى‌شان هرچه خود بر سر هم بياورند، تباه شدن است اگر امام عادل نظرش بر اين باشد كه آشتى و ترك مخاصمه با سركشان، براى اهل عدل سبب توانمندى و دست يافتن بر كمال چيزى مى‌شود، مى‌تواند با آنها قرارداد ترك مخاصمه ببندد؛ همچنان كه با مشركان رفتار مى‌گردد و از اموال آنان هرچه در دست اهل عدل مى‌باشد. لازم است تا وقتى به سركشى ادامه مى‌دهند از دسترسشان دور نگهداشته شود. اما همين كه از سركشى دست كشيدند و بازگشتند، آنها را به ايشان بدهند. اموال آنها غنيمت نيست ولكن آن توقيف مى‌شود تا نتوانند بدان وسيله خود را بر جنگ اهل عدل تقويت كنند.
به همراه سركشان مى‌توان با مشركان جنگيد، البته در صورتى كه‌