غنائم جنگى:
كيفر خيانت به ١ ٤٩٩- ٣٠٢- وَ عَنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ (ع)، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (ص) نَهَى أَنْ تُرْكَبَ دَابَّةٌ مِنَ الْمَغْنَمِ حَتَّى تُهْزَلَ، أَوْ يُلْبَسَ مِنْهَا ثَوْبٌ حَتَّى يَبْلَى، مِنْ قَبْلِ أَنْ تُقْسَمَ، وَ لَا بَأْسَ بِالِانْتِفَاعِ بِالْغَنَائِمِ فِي جِهَادِ الْعَدُوِّ، إِذَا احْتَاجَ إِلَيْهَا الْمُسْلِمُونَ قَبْلَ أَنْ تُقْسَمَ، ثُمَّ تُرَدُّ إِلَى مَكَانِهَا، مِثْلِ السِّلَاحِ وَ الدَّوَابِّ وَ غَيْرِ ذَلِكَ، قَالَ: وَ لَا بَأْسَ بِالْعَلَفِ وَ أَكْلِ الطَّعَامِ مِنَ الْغَنَائِمِ قَبْلَ أَنْ يُقْسَمَ، وَ قَدْ أَصَابَ أَصْحَابُ رَسُولِ اللَّهِ (ص) طَعَاماً يَوْمَ خَيْبَرَ، فَأَكَلُوا مِنْهُ قَبْلَ أَنْ يُقْسَمَ الْغَنَائِمُ. (مستدرك الوسائل، ١١/ ١٣٠، ح ١٢٦٢٦)
از امير مؤمنان (ع) روايت شده كه پيغمبر خدا (ص) نهى فرمود: از اينكه پيش از تقسيم غنايم، اسبى كه جزو غنايم است، آنقدر سوار بر آن شود كه ضعيف و لاغر شود، يا لباسى را كه جزو غنايم است و هنوز تقسيم نشده آنقدر بپوشد كه كهنه شود، و بعد به جاى خودش برگرداند.
امّا اگر در جهاد با دشمن، مسلمانان به برخى غنايم مانند سلاح و چارپايان نياز داشته باشند، مى‌توانند از آنها- قبل از تقسيم- استفاده كنند و دوباره به محل خود برگردانند. و فرمود: استفاده كردن از علف و غذايى كه در ميان غنايم است قبل از آنكه تقسيم گرديده باشد مانعى ندارد، روز جنگ خيبر اصحاب رسول خدا (ص) در ميان غنايم به غذايى دست يافتند، پيش از آنكه تقسيم شود از آن خوردند.
در جنگ‌هاى صدر اسلام به دليل اينكه هزينه جنگ را خود رزمندگان تهيه و پرداخت مى‌كردند، غنائم جنگى نيز زير نظر حاكم اسلامى و ولى امر بين آنان تقسيم‌