١. ممنوع بودن فروش سهم غنيمت قبل از تقسيم غنايم: هيچ رزمنده‌اى نمى‌تواند قبل از يقين و مشخص شدن سهمش از غنايم، سهم خود را بفروشد. اما پس از آن اشكال ندارد. بحث فروش و عدم فروش و كلًا غنائم از احكام حكومتى است و بستگى به نظر حاكم اسلامى دارد.
لَا يَبِيعَنَّ أَحَدُكُمْ سَهْمَهُ مِنَ الْغَنِيمَةِ حَتَّى يَعْلَمَ مَا يَصِيرُ لَهُ مِنْهُ‌ غنايم جنگى:
ممنوعيت فروش ١؛ آثار تقسيم ١ ٤٨٩- ٢٩٢- وَ بِهَذَا الْإِسْنَادِ عَنِ الْحُسَيْنِ (ع)، أَنَّ عَلِيّاً (ع) كَانَ يُبَاشِرُ الْقِتَالَ بِنَفْسِهِ، وَ كَانَ لَا يَأْخُذُ السَّلَبَ.
(مستدرك الوسائل، ١١/ ١٢٧، ح ١٢٦١٥)
و به همين سند از امام حسين (ع) روايت كرده است كه على (ع) خود به نبرد مستقيم (با دشمن) مى‌پرداخت، دشمن را مى‌كشت اما لباسش را درنمى‌آورد و برنمى‌داشت.
١. روش امام على (ع) در برخورد با دشمن: امام على (ع) در جنگ‌ها، شخصاً در نبرد شركت مى‌كرد و دشمنان را مى‌كشت، اما لباس دشمن را به عنوان سلب و غنيمت كه حق او بود از تنش در نمى‌آورد و آن را بر نمى‌داشت. البته اين سيره امام على (ع) بود.
كَانَ يُبَاشِرُ الْقِتَالَ بِنَفْسِهِ، وَ كَانَ لَا يَأْخُذُ السَّلَبَ‌ ٢. حضور امام على (ع) درخط مقدم ميدان نبرد: امام على (ع) (آنجا كه صلاح بود) خود شخصاً در ميدان نبرد حاضر مى‌شد و به طور مستقيم با دشمن در گير مى‌شد و او را به قتل مى‌رساند. البته اين سيره آن حضرت بود، اما حضور فرمانده‌در خط مقدم بستگى به شرايط جبهه و سلسله مراتب فرماندهى و نظر فرماندهى كل قوا دارد.
كَانَ يُبَاشِرُ الْقِتَالَ بِنَفْسِهِ‌