الْمُهَاجِرِينَ الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِنْ مَكَّةَ، لِقَوْلِ اللَّهِ بِعَقِبِ ذَلِكَ:
(الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ بِغَيْرِ حَقٍّ إِلَّا أَنْ يَقُولُوا رَبُّنَا اللَّهُ) [حج/ ٤٠] قَالَ: (هِيَ فِي أُولَئِكَ، وَ فِي جَمِيعِ مَنْ كَانَ فِي مِثْلِ حَالِهِمْ مِمَّنْ ذَكَرْنَاهُ، وَ لَوْ كَانَتْ فِيهِمْ خَاصَّةً لَمْ يَكُنْ يُؤْذَنُ فِي الْجِهَادِ لِغَيْرِهِمْ). (مستدرك الوسائل/ ١١ ١٢٤، ح ١٢٦٠١)
درباره فرموده خداى والا: «به كسانى كه مى‌رزمند اذن داده شده» تا آخر آيه، گويد: براى ما از امام صادق (ع) روايت شده است كه فرمود: همه زمين و آنچه در آن است ملك خدا و اولياء خدا و مؤمنان و پيروانشان است، پس هر آنچه در اختيار كفار و ستمگران است صاحب (اصلى‌اش) اولياء خدا مى‌باشند كه مورد ستم واقع شده‌اند و به ايشان اجازه داده شده كه جهت گرفتن حق خود بجنگند.
به امام صادق (ع) عرض شد: مردم مى‌گويند اين آيه درباره مهاجرانى نازل شده، كه از مكه بيرون رانده شدند، به دليل آنكه خداوند در پى آن جمله فرموده است: «: افرادى كه از سرزمين خودشان به ناحق بيرون رانده شده‌اند، و تقصيرى نداشته‌اند، جز آنكه مى‌گويند: خداوند يكتا پروردگار ما است».
امام (ع) فرمود: اين حكم درباره ايشان و هر آن شخصى است كه در وضعيت آنان، از آنچه ما آن را ذكر كرديم قرار داشته باشد. و اگر تنها براى آنان (مهاجران) بود، به ديگران اجازه جهاد داده نمى‌شد.
١. مجوز جنگ به مسلمانان براى به دست آوردن حق خود از ستمگران: خداوند به اولياء خود و پيروان آنان اجازه داده با ستمگران جهاد كنند تا حق خود را از چنگ سلطه گران و ظالمان بيرون بكشند.
فَأَوْلِيَاءُ اللَّهِ أَهْلُهُ ... بِالْقِتَالِ عَلَيْهِ‌