كُلِّ حَسَنَةٍ، وَ مُنْتَهَى كُلِّ رَغْبَةٍ). (مستدرك الوسائل، ١١/ ١١٢، ح ١٢٥٥٨)
از امام زين العابدين (ع) روايت شده كه فرمود: در بامداد عاشورا آن‌گاه كه لشكريان دشمن به سوى اردوگاه امام حسين (ع) حمله كردند، امام حسين (ع) اين دعا را خواند: پروردگارا! تو در هر سختى و اندوهى، تكيه‌گاه منى و در هر شدت و سختى، اميد منى و در هر مشكل و حادثه‌اى كه براى من پيش آيد مورد اعتماد و چاره‌ساز منى، چه بسا اندوهى كه در آن دل درمانده شود، و چاره‌جويى در آن كارگر نباشد.
و دوست، در آن خوار كند و دشمن به شماتت پردازد، و من آن اندوه‌ها را به پيشگاه تو عرضه داشتم و به تو شكايت كردم؛ زيرا به جز تو از همه چيز، ديده فرو بستم، و تو آن اندوه‌ها را از من برطرف كرده، در كار من گشايش دادى. پس تو دهنده هر نعمت هستى و صاحب هر نيكويى و آخرين اميد هركس مى‌باشى.» ١. توكل و اعتماد به خداوند، در نيايش امام حسين (ع): مردان الهى هيچ گاه و در هيچ شرايطى خدا را فراموش نمى‌كنند. اباعبدالله الحسين (ع) در روز عاشورا، دست نياز به سوى او دراز مى‌كند و تنها خداوند را اميد و وكيل خويش مى‌داند و همه چيز را به او مى‌سپرد. و اين عمل مى‌تواند درس بزرگى به فرماندهان و رزمندگان بدهد.
اللَّهُمَّ أَنْتَ ثِقَتِي فِي كُلِّ كَرْبٍ، وَ أَنْتَ رَجَائِي فِي كُلِّ شِدَّةٍ ...
فرمانده كل قوا (حسين (ع)):
دعاى ١؛ توكل ١ ٤٦٩- ٢٧٢- وَ بِهَذَا الْإِسْنَادِ عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ، عَنْ أَبِيهِ [عَنْ عَلِيٍ‌] (ع) قَالَ: كَانَ شِعَارُ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ (ص) يَوْمَ بَدْرٍ: يَا مَنْصُورُ أَمِتْ، وَ كَانَ شِعَارُهُمْ يَوْمَ أُحُدٍ لِلْمُهَاجِرِينَ: يَا عَبْدَ اللَّهِ، وَ