٢. ايجاد سازمان رزم قبل از هجوم دشمن: امام على (ع) همواره قبل از حركت به سوى دشمن، سپاهيان خود را آرايش نظامى مى‌داد و سپس حركت مى‌كرد. سيره امام على (ع) نشان از اهميت نظم و سازماندهى در نيروهاى رزمى، به ويژه به هنگام حركت براى عمليات نظامى دارد.
أَنَّهُ كَانَ إِذَا زَحَفَ إِلَى الْقِتَالِ ... وَ زَحَفَ إِلَى الْقِتَالِ‌ آرايش نظامى:
اهميت ٢؛ چگونگى ٢ امام على (ع):
سيره ١، ٢ سازماندهى:
چگونگى ١؛ اهميت ٢ نيروها:
روش تقسيم ١؛ ضرورت آرايش ٢ ٤٤١- ٢٤٤- وَ عَنْهُ (ع)، أَنَّهُ كَانَ إِذَا زَحَفَ جَعَلَ مَيْمَنَةً وَ مَيْسَرَةً وَ قَلْباً يَكُونُ هُوَ فِيهِ، وَ يَجْعَلُ لَهَا رَوَابِطَ، وَ يُقَدِّمُ عَلَيْهَا رِجَالًا، وَ يَأْمُرُ النَّاسَ بِخَفْضِ الْأَصْوَاتِ وَ الدُّعَاءِ، وَ اجْتَماعِ الْقُلُوبِ، وَ شَهْرِ السُّيُوفِ، وَ إِظْهَارِ الْعُدَّةِ، وَ لُزُومِ كُلِّ قَوْمٍ مَكَانَهُمْ، وَ رُجُوعِ كُلِّ مَنْ حَمَلَ إِلَى مَصَافِّهِ بَعْدَ الْحَمْلَةِ.
(مستدرك الوسائل ١١/ ٨١، ح ١٢٤٧٦)
امير مؤمنان (ع)) هرگاه لشكر انبوهى، فراهم مى‌آورد، آن را به سه بخش تقسيم مى‌كرد، ميمنه (راست)، ميسره (چپ) و قلب لشكر كه خودش در ميان آنان بود. در ميان لشكر كسانى را قرار مى‌داد كه عامل ارتباط ميان افراد يا نهادها باشند، و مامورانى را پيشاپيش لشكر مى‌فرستاد و به سربازان چنين دستور مى‌داد: آهسته حرف بزنند، دعا بخوانند، با هم، يكدل باشند و شمشيرها را برهنه كنند و در جلوى چشم دشمن، سان بدهند، و هر قومى در جاى خودش باشد، هركه به دشمن، حمله كرد بعد از اتمام عمليات، به ميان صف خود بازگردد.»