اگر نيروهاى دشمن دو برابر نيروهاى خودى باشند، فرار از مقابل دو نفر جايز نيست و فرار از زحف محسوب مى‌شود. گر چه ملاك فرار بستگى به شرايط و موقعيت جبهه دارد.
مَنْ فَرَّ مِنِ اثْنَيْنِ فَقَدْ فَرَّ، وَ مَنْ فَرَّ مِنْ ثَلَاثَةٍ لَمْ يَكُنْ فَارّاً ٢. ميزان مقاومت در ميدان نبرد: در اين روايت ميزان و مرز مقاومت در مقابل دشمن يك به دو شمرده شده است؛ يعنى خداوند ايستادگى و مقاومت يك نفر مسلمان را در مقابل دو تن از دشمنان‌اسلام خواستار مى‌باشد.
مَنْ فَرَّ مِنِ اثْنَيْنِ فَقَدْ فَرَّ استقامت:
ميزان در جنگ ٢ فرار از جنگ:
ملاك جواز ١ ٤٣٩- ٢٤٢- دَعَائِمُ الْإِسْلَامِ: رُوِّينَا عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ آبَائِهِ، عَنْ عَلِيٍّ (ع): كَانَ رَسُولُ اللَّهِ (ص)، إِذَا لَقِيَ الْعَدُوَّ عَبَّأَ الرَّجَّالَةَ، وَ عَبَّأَ الْخَيْلَ، وَ عَبَّأَ الْإِبِلَ). (مستدرك الوسائل ١١/ ٨١، ح ١٢٤٧٤)
امام صادق- از قول پدرش، از على (ع)- فرمود: «پيغمبر خدا (ص) هرگاه به دشمن مى‌رسيد، پياده‌نظام را مجهز و اسبان و هم‌چنين شتران را آماده مى‌كرد.» ١. ضرورت حفظ و ارتقاء و آمادگى رزمى و توان رزم هنگام رويارويى با دشمن: بدون ترديد آمادگى براى نبرد با دشمن، حتى در ميادينى كه به صلح يا ترك مخاصمه منجر مى‌شود، روحيه سپاه خودى را تقويت و روحيه سپاه دشمن را تضعيف مى‌كند. دشمن آمادگى قاطع سپاه‌اسلام براى نبرد را نشان از اطمينان آنها به پيروزى و اعتقاد راسخ آنها در راه هدف و آمادگى براى بذل جان مى‌داند و بدون شك وجود چنين روحيه در هر سپاهى، افراد آنها را اميدوار و افراد گروه مقابل را هراسناك خواهد كرد. جداى از نقش آمادگى سپاه در تقويت روحيه سپاه خودى و تضعيف روحيه‌