٤٣٠- ٢٣٣- دَعَائِمُ الْإِسْلَامِ: عَنْ عَلِيٍّ (ع)، أَنَّهُ رَخَّصَ فِي الْمُبَارَزَةِ، وَ ذَكَرَ مَنْ بَارَزَ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ (ص).
(مستدرك الوسائل ١١/ ٧٨، ح ١٢٤٦٦)
از على (ع) روايت شده كه مبارز خواستن را اجازه داده و افرادى را كه در دوره پيغمبر خدا (ص) در ميان دو صف به هماوردخواهى پرداخته بودند نام برده است.
١. جواز هماورد طلبيدن در جنگ: در جنگ‌هاى صدر اسلام، مجاهدان مسلمان در ابتداى جنگ و قبل از شروع حمله سراسرى با اجازه پيامبر (ص) و امام (ع)، هماورد و مبارز مى‌طلبيدند و اين، امرى جايز و مشروع بوده است. (امروز نيز جنگها مراحلى دارند كه البته متناسب با سلاحهاى جديد است.)
عَنْ عَلِيٍّ (ع)، أَنَّهُ رَخَّصَ فِي الْمُبَارَزَةِ ...
٢. جنگهاى تن به تن، بخشى از سازماندهى و طرح عمليات جنگ‌هاى صدر اسلام: از برخى روايات چنين استنباط مى‌شود كه جنگ‌هاى صدر اسلام داراى دو مرحله بود: ابتدا تعدادى از نيروهاى طرفين اقدام به جنگ تن به تن مى‌كردند. اين نوع جنگ جزء شيوه عملياتى جنگ‌ها بود و برخى از نيروها براى اين نوع جنگ سازماندهى مى‌شدند و پس از آن مرحله حمله سراسرى شروع مى‌شد. امروزه‌شيوه‌هاى جديدى جايگزين آن شده است.
أَنَّهُ رَخَّصَ فِي الْمُبَارَزَةِ، وَ ذَكَرَ مَنْ بَارَزَ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ (ص)
جنگ:
جواز مبارزطلبى در ١؛ تن به تن ٢ سازماندهى:
شيوه‌هاى ٢ ٤٣١- ٢٣٤- عَبْدُ اللَّهِ بْنُ جَعْفَرٍ الْحِمْيَرِيُّ فِي قُرْبِ الْإِسْنَادِ: عَنْ أَبِي الْبَخْتَرِيِّ، عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِيهِ: (أَنَّ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ (ع) خَرَجَ يُوقِظُ