به درجه يقين رسيد و مجاهد فى سبيل اللَّه به هدف و راه خود باور داشت، به راحتى در مقابل ناملايمات ميدان نبرد استقامت مى‌كند و فكر فرار را هم به ذهن خود راه نمى‌دهد.
وَ ثَبَّتَكُمُ اللَّهُ بِالْيَقِينِ‌ ٨. صبر و پايدارى در نبرد، عامل حاكم كننده آرامش بر دل رزمنده: حضرت اميرمؤمنان على (ع) سپاهيان خود را به صبر و پايدارى سفارش مى‌كند و مى‌فرمايد:
استقامت كنيد، خداوند آرامش را بر دلهاى شما حاكم كند.
فَالآْنَ فَاصْبِرُوا، أُنْزِلَتْ عَلَيْكُمُ السَّكِينَةُ ٩. شكست رزمندگان و خشم خداوند، نتيجه كوتاهى در نبرد: سهل انگارى در نبرد، زمينه شكست رزمندگان اسلام، پيروزى دشمن مشرك و كافر و خشم خداوند را فراهم مى‌آورد.
وَ لْيَعْلَمِ الْمُنْهَزِمُ أَنَّهُ مُسْخِطٌ لِرَبِّهِ‌ ١٠. فرار از صحنه نبرد، تباه كننده رزمنده: فردى كه از ميدان جهاد فرار مى‌كند با دست خود تباهى خود را رقم زده است.
مُوبِقٌ لِنَفْسِهِ‌ ١١. فرار از جنگ نابود كننده زندگى: گريختن از جبهه، خشم خداوند را در پى دارد و زندگى انسان را نابود و تباه مى‌كند.
فَسَادُ الْعَيْشِ‌ ١٢. ذلت و زبونى، نتيجه فرار از جنگ: يكى ديگر از پيامدهاى شوم فرار از ميدان نبرد و ترك جهاد در راه خدا، ذلت و زبونى براى فرد فرارى است.
وَ الذُّلُّ اللَّازِمُ‌ ١٣. طولانى نشدن عمر فرارى از جنگ: به فرموده امام على (ع) (و نيز آيات قرآن كريم: ولو كنتم فى بروج ...) فرار از خطرهاى ميدان جنگ، چيزى بر پيمانه عمر انسان نمى‌افزايد چرا كه اگر عمر انسان در ميدان نبرد به سر رسيده باشد، فرارى از فرار خود، به جاى مردن با افتخار و سعادت ابدى، در همان زمان مردنى با خوارى و ذلت و ننگ ابدى خواهد داشت.
أَنَّ الْفَارَّ لَا يَزِيدُ فِي عُمُرِهِ ...
١٤. مرگ با عزت گواراتر از زندگى‌