(مستدرك الوسائل ١١/ ٦٦ ح ١٢٤٤٠)
از او (على (ع)) درباره كسانى كه اهل قبله بودند و با او جنگيدند و كشته شدند چنين پرسيده شد: آيا آنان كافر شده بودند؟
فرمود: «آن‌ها به احكام كافر شدند و كفران نعمت كردند، اما نه هم‌چون كسانى كه نبوت را پس زدند و اسلام را نپذيرفتند. اگر كافر مى‌بودند هرگز زناشويى كردن با آن‌ها و استفاده از حيوان حلال‌گوشتى كه سر مى‌بريدند و دريافت ارث‌شان براى ما حلال نبود.» به جنگ‌هايى كه بين حكومت اسلامى و كفار و مشركان رخ مى‌دهد جنگ‌هاى خارجى گفته مى‌شود كه احكام اين جنگ‌ها برابر مقررات مربوط به احكام دار الحرب است. اما جنگ هايى كه در حوزه دارالاسلام بين حكومت اسلامى و عده‌اى رخ مى‌دهد كه به بخشى از احكام كفر بورزند، جنگ داخلى گفته مى‌شود. و احكام خاص خود را دارد.
١. التزام عملى نداشتن به احكام خداوند، عامل جواز جنگ با دشمنان داخلى: در صورتى كه گروهى از مسلمانان خود را ملزم به احكام الهى كه از جانب حكومت اسلامى اعلام شده، ندانند جنگ با آنان مجاز خواهد بود. و اين سيره على (ع) نسبت به دشمنان داخلى بود.
أَنَّهُ سُئِلَ عَنِ الَّذِينَ قَاتَلَهُمْ مِنْ أَهْلِ الْقِبْلَةِ ...
٢. كفر به بخشى از احكام به معناى كفر به خدا و پيامبر (ص) نيست: جنگ با بغات كه به برخى از احكام پايبند نيستند، يك جنگ داخلى محسوب مى‌شود. احكام اين جنگ‌ها، طبق جنگ‌هاى داخلى است و به معناى كفر آن‌ها به خدا و پيامبر نيست كه زناشويى با آن‌ها و استفاده از حيوان حلال گوشتى كه آن‌ها ذبح كرده‌اند و دريافت ارث براى آن‌ها حرام باشد؛ زيرا اين قوانين مربوط به جنگ‌هاى خارجى است كه آن‌ها كافر و مشرك واقعى هستند و به خداوند و پيامبر (ص) ايمان ندارند.
لَيْسَ كَكُفْرِ الَّذِينَ دَفَعُوا النُّبُوَّةَ وَ لَمْ يُقِرُّوا بِالْإِسْلَامِ‌ جنگ داخلى:
علل جواز ١؛ احكام ٢