٢. ممنوعيت گوشه‌نشينى، و رهبانيت: در روايت ديگر، بعد از «سياحة امّتى» كلمه «رهبانيت» آمده است. يعنى رهبانيت و گوشه‌گيرى مورد سرزنش قرار گرفته است.
بنابراين مسلمانان در عين استفاده از نعمت‌هاى دنيوى، بايد در صحنه جهاد و مبارزه كه يك فعّاليت اجتماعى است حضور يابند و از انزواطلبى و دورى گزينى از جامعه بپرهيزند. ١ وانَّ سياحة امّتى و رهبانيتهم الجهاد ١. مستدرك ١٦/ ٥٣ جهاد:
، سياحت مسلمانان ١؛ لذت ١ ٢١٧- ٢٠- الْحَسَنُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ شُعْبَةَ فِي تُحَفِ الْعُقُولِ عَنِ الرِّضَاع فِي كِتَابِهِ إِلَى الْمَأْمُونِ قَالَ وَالْجِهَادُ وَاجِبٌ مَعَ إِمَامٍ عَادِلٍ وَ مَنْ قَاتَلَ فَقُتِلَ دُونَ مَالِهِ وَ رَحْلِهِ وَ نَفْسِهِ فَهُوَ شَهِيدٌ وَلَا يَحِلُّ قَتْلُ أَحَدٍ مِنَ الْكُفَّارِ فِي دَارِ التَّقِيَّةِ إلَّاقَاتِلٍ أَوْ بَاغٍ وَذَلِكَ إِذَا لَمْ تَحْذَرْ عَلَى نَفْسِكَ‌وَلَا أَكْلُ أَمْوَالِ النَّاسِ مِنَ الُمخَالِفِينَ وَ غَيْرِهِمْ وَ التَّقِيَّةُ فِي دَارِ التَّقِيَّةِ وَاجِبَةٌ وَلَا حِنْثَ عَلَى مَنْ حَلَفَ تَقِيَّةً يَدْفَعُ بِهَا ظُلْماً عَنْ نَفْسِهِ. (وسائل الشيعة ١٥/ ٤٩ ح ١٩٩٦٣؛ بحار ٩٧/ ٢٣)
امام رضا (ع) در نامه‌اى به مأمون چنين نوشت: جهاد به همراه امام عادل، واجب است و هر كس بجنگد و در راه حفظ مال و جان خود كشته شود، شهيد است، و كشتن احدى از كفار در «دار التقيه» جايز نيست مگر كسى كه قاتل يا آشوبگر باشد و اين (دو مورد) زمانى است كه خطرى تو را تهديد نكند و سبب تعدى و تجاوز به اموال مخالفان و غير آن نگردد. و تقيه در دار تقيه واجب است و كسى كه از روى تقيه، قسم مى‌خورد تا ظلمى را از خودش دفع كند، گناهى مرتكب نشده است.
١. جان باخته در راه حفظ مال، به منزله شهيد: كسى كه در مقابل متجاوزان‌