قَالَ: (هَاتُوا سِهَامَكُمْ، فَاضْرِبُوا عَلَى عَائِشَةَ أَيُّكُمْ يَأْخُذُهَا وَ هِيَ رَأْسُ الْأَمْرِ!؟) فَقَالُوا: نَسْتَغْفِرُ اللَّهَ، قَالَ: (فَأَنَا أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ) فَسَكَتُوا وَ لَمْ يَتَعَرَّضْ لِمَا كَانَ فِي دُورِهِمْ وَ [لَا] لِنِسَائِهِمْ وَ لَا لِذَرَارِيِّهِمْ.
(مستدرك الوسائل ١١/ ٥٦ ح ١٢٤١٧)
در كتاب دعائم الاسلام از امير مؤمنان (ع) اين چنين روايت شده است كه آن حضرت روز جنگ جمل چون سپاه دشمن را شكست داد، هرچه را در اردوگاه و ميدان جنگى آنان بود و آن را براى جنگيدن آورده بودند جمع‌آورى كرد و يك‌پنجم از آن را جدا و چهارپنجم باقى‌مانده را بر يارانش تقسيم كرد و (به سوى بصره) حركت نمود، در بصره اصحابش گفتند: اى امير مؤمنان! همسران، فرزندان و دارايى آنان را هم بين ما تقسيم كن! فرمود: آن، حق شما نيست.
گفتند جهاد در آيينه روايت(ج‌٢) ٣٤٤ كتاب ششم: مستدرك الوسائل‌ : چگونه است كه (ريختن) خون‌شان را بر ما حلال كردى، اما به اسارت گرفتن فرزندان‌شان را روا نمى‌دانى؟
فرمود: مردانشان با ما جنگيدند و ما هم آن‌ها را كشتيم؛ اما (براى اسير گرفتن) همسران و فرزندان‌شان مجوزى نداريم؛ چون زنان‌شان مسلمان‌اند، و در «دار الهجرة» به سر مى‌برند. شما نيز عليه آنان دليلى نداريد كه با استناد به آن بتوانيد چنين كارى انجام دهيد، اما آن‌چه به ميدان جنگ آورده بودند و به مدد آن با شما مى‌جنگيدند و لشكريانشان با خود داشته‌اند كه در محدوده ميدان جنگى به دست شما افتاده از آن شماست، ولى هرچه در خانه‌هاشان موجود است، ميراث است كه بر طبق مقررات الهى به ورثه آنان تعلق دارد، و بر زنان (شوهرمرده) لازم است عده (وفات) نگهدارند (و بعد از آن مى‌توانند ازدواج كنند)، و دستيازى شما بر زنها و بچه‌هاى‌