(أَسَرَ رَسُولُ اللَّهِ (ص) يَوْمَ بَدْرٍ أُسَارَى، وَ أَخَذَ الْفِدَاءَ مِنْهُمْ، فَالْإِمَامُ مُخَيَّرٌ إِذَا أَظْفَرَهُ اللَّهُ بِالْمُشْرِكِينَ، بَيْنَ أَنْ يَقْتُلَ الْمُقَاتِلَةَ، أَوْ يَأْسِرَهُمْ وَ يَجْعَلَهُمْ فِي الْغَنَائِمِ وَ يَضْرِبَ عَلَيْهِمُ السِّهَامَ، وَ مَنْ رَأَى الْمَنَّ عَلَيْهِ مِنْهُمْ مَنَّ عَلَيْهِ، وَ مَنْ رَأَى أَنْ يُفَادِيَ بِهِ فَادَى بِهِ، إِذَا رَأَى فِيَما يَفْعَلُهُ مِنْ ذَلِكَ كُلِّهِ الصَّلَاحَ لِلْمُسْلِمِينَ).
(مستدرك الوسائل ١١/ ٤٩ ح ١٢٤٠٣)
در كتاب دعائم الاسلام از امير مؤمنان (ع) روايت شده كه فرمود:
«پيغمبر خدا (ص) روز جنگ بدر، مشركان را به اسارت درآورده، براى آزادى‌شان سربها دريافت كرد، پس امام هم در وقتى كه خدا او را بر مشركان پيروز گردانيد، اختيار دارد جنگجويان دشمن را بكشد، يا به اسارت درآورد و آنان را جزو غنائم قرار دهد و جزو سهميه صاحبان غنايم، تقسيم گردند. هم‌چنين مخير است بر هركه صلاح بداند منت گذارد (و آزادش كند) و هركه را صلاح بداند با گرفتن بهاى آزادى‌اش رهايش سازد. در تمام آن كارها همين كه تشخيص دهد كه صلاح مسلمين در آن است، مى‌تواند به آن اقدام كند.» ١. حكم اسيران مشرك: پيامبر (ص) در جنگ بدر، بعد از اسير كردن مشركان از آنان فديه و عوض گرفت.
أَسَرَ رَسُولُ اللَّهِ (ص) يَوْمَ بَدْرٍ أُسَارَى، وَ أَخَذَ الْفِدَاءَ مِنْهُمْ‌ ٢. اختيارات امام (ع) در مورد اسيران مشرك: امام (ع) اگر با مشركان وارد جنگ شد، مى‌تواند جنگجويان آنان را بكشد و يا اسير كرده جزو غنايم جنگى قرار دهد و ميان صاحبان غنايم تقسيم كند. و نيز اختيار دارد بر هر كس صلاح بداند منت گذارد و بدون فديه آزاد كند و يا با گرفتن سربها و فديه آزاد كند. تشخيص مصالح مسلمان در اين گونه موارد با امام (ع) است.
فَالْإِمَامُ مُخَيَّرٌ إِذَا أَظْفَرَهُ اللَّهُ بِالْمُشْرِكِينَ، بَيْنَ‌