ممنوعيت جنگ در ١؛ شرايط حرمت ١ ٣٩٣- ١٩٦- عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ فِي تَفْسِيرِهِ: الْأَشْهُرُ الْحُرُمُ: رَجَبٌ مُفْرَدٌ، وَ ذُو الْقَعْدَةِ وَ ذُو الْحِجَّةِ وَ مُحَرَّمٌ مُتَّصِلَةٌ، حَرَّمَ اللَّهُ فِيهَا الْقِتَالَ، وَ يُضَاعَفُ فِيهَا الذُّنُوبُ وَ كَذَلِكَ الْحَسَنَاتُ.
(مستدرك الوسائل ١١/ ٤٨ ح ١٢٤٠١)
على بن ابراهيم در تفسير خود گويد: «ماه‌هاى حرام، عبارت است از «رجب» كه تك افتاده و «ذوالقعده» و «ذوالحجه» و «محرم» كه به يكديگر پيوسته‌اند. خداوند در اين ايام، جنگيدن را ممنوع كرده، و كيفر گناهانى كه در آن‌ها انجام گيرد را دوچندان نموده است، همچنين (پاداش) نيكى‌هايى كه در آن‌ها انجام داده شود را نيز دوچندان به حساب مى‌آورد.» ١. حرمت جنگ در ماههاى حرام: يكى از ويژگيهاى ماههاى حرام (رجب، ذى‌القعده، ذى الحجه و محرم) ممنوع بودن جنگ و خونريزى از طرف خدا در آن است.
(و كيفر گناهان در آن دو چندان و پاداش نيكيها نيز دو چندان است)
(الْأَشْهُرُ الْحُرُمُ: رَجَبٌ مُفْرَدٌ، وَ ذُو الْقَعْدَةِ وَ ذُو الْحِجَّةِ وَ مُحَرَّمٌ مُتَّصِلَةٌ، حَرَّمَ اللَّهُ فِيهَا الْقِتَالَ، وَ يُضَاعَفُ فِيهَا الذُّنُوبُ وَ كَذَلِكَ الْحَسَنَاتُ)
تذكر: اين نكته از قول على بن ابراهيم است و نقل روايت از امام معصوم (ع) نيست ولى ايشان در اول تفسير خود مى‌گويد: «آنچه نقل كرده‌ام به روايت صحيح از معصوم است» گرچه سند روايت و منقول عنه را ياد نكرده است. علاوه شبيه مطلب فوق در وسايل ج ١١ باب ٢٢ ح ١ از علاء بن فضيل به صورت مضمرة- سألته- نقل شده است.
ماههاى حرام:
حرمت جنگ در ١ ٣٩٤- ١٩٧- دَعَائِمُ الْإِسْلَامِ: رُوِّينَا عَنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ (ع)، أَنَّهُ قَالَ: