جهاد در آيينه روايت(ج2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣١٦
باش گروهانى كه پيشاپيش لشكر و قوم حركت مىكند عيون و ديدهبان آناناند، و ديدهبان گروهان پيشاهنگ، طلايهداران و گشتىهايى هستند كه جلوى آنان حركت مىكنند و از احوال و اوضاع، خبردار مىشوند. چون تو از سرزمين خود، بيرون رفتى و به مرز دشمن نزديك شدى، از فرستادن گشتىها به هر سو، [مانند] بعضى درهها و ميان درختزارها و مخفىگاهها از هر طرف، خسته و غافل نشوى. چون ممكن است دشمن از مكان ناامن و يا امن غافلگيرتان كند و به شما كمين بزند. گردانها و قبايل را، پيوسته از بامداد تا شامگاه راه مبر، مگر به منظور مانور و آمادهسازى لشكر؛ زيرا اگر ناگهان بر شما حمله كنند يا برايتان حادثه ناگوارى رخ دهد، آمادگى و آرايش قبلى داشته باشيد. اگر در جايگاه دشمن، فرود آمديد يا دشمن در جايگاه شما فرود آمد، اردوگاهتان را جلوى تپهها، يا در دامنه كوهها و ميان نهرها، قرار دهيد تا بتوانيد به عنوان پناهگاه و سنگر از آنجا استفاده كنيد؛ همچنين راه بازگشتى داشته باشيد.
هنگامى كه درگير نبرد شديد بايد حمله از يك سو يا (حداكثر) دو جانب صورت گيرد.
نگهبانان را در ارتفاعات و قله كوهها، فراز تپهها و بلنداى رودها بگماريد تا ديدهبانى كنند، كه دشمن از ناحيهاى كه شما اطمينان داريد نتواند نفوذ كند، يا از جايى كه احتمالش را نمىدهيد بر شما شبيخون نزند. (براى استراحت) همگى در يك مكان، فرود آييد، و هنگامى كه خواستيد از آنجا برويد همه با هم كوچ كنيد.
چون شب فرا رسيد و در منطقهاى اردو زديد، اطراف اردوگاه، نگهبانانى بگماريد كه با نيزه و سپر، پاس دهند. تيراندازان را در پى سپردارها و زرهپوشها قرار دهيد، تا دشمن غافلگيرتان نكند.