أَمْوَالَهُمْ)، فَمَنْ أَرَادَ الْجَنَّةَ فَلْيُجَاهِدْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ عَلَى هَذِهِ الشَّرَائِطِ، وَ إِلَّا فَهُوَ مِنْ جُمْلَةِ مَنْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (ص): (يَنْصُرُ اللَّهُ‌هَذَا الدِّينَ بِأَقْوَامٍ لَا خَلَاقَ لَهُمْ).
(مستدرك الوسائل، ١١/ ١٥، ح ١٢٢٩٩)
از امام صادق (ع) پرسيده شد: اين كه خداوند فرموده: «همانا خداوند از مؤمنان جان‌ها و دارايى‌شان را خريدارى كرده (تا در عوض بهاى آن) بهشت از آن ايشان باشد (پس آنان) كه در راه خدا كارزار مى‌كنند، چه بكشند يا كشته شوند، در هر دو صورت اين وعده حتمى است كه پروردگار در تورات و انجيل و قرآن به عهده گرفته (كه به آن‌ها بهشت عطا كند) و به پيمان خود وفادارتر، از خدا كيست؟! (اى مؤمنان!) به اين داد و ستدى كه با خدا كرده‌ايد به شما بشارت باد كه اين (خريد و فروش) كاميابى بزرگى است»، آيا اين وعده الهى، عمومى است و هر رزمنده‌اى را كه در راه خدا جهاد كرده است شامل مى‌شود، يا وعده‌اى است براى رزمندگانى با ويژگيهايى مشخص؟
امام صادق (ع) فرمود: (چون اين آيه بر پيغمبر خدا (ص) نازل گشت برخى از يارانش همين سؤال را از آن بزرگوار پرسيدند پيغمبر (ص) پاسخى به آن‌ها نداد تا آن كه خداوند اين آيه را نيز نازل كرد:
« (مؤمنانى هستند) از گناهان خود توبه مى‌كنند، خالصانه خدا را مى‌پرستند، در هر مقام خدا را مى‌ستايند، رهروان راه دانش‌اند، (نماز مى‌خوانند و در آن) ركوع و سجده به جاى مى‌آورند، (ديگران را) به صفات نيك وامى‌دارند، و از زشتى‌ها، و منكرات بازمى‌دارند و نگهبانان حدود و مرزهاى (احكام) خداى‌اند (رحمت و بخشش خدا را به اين گروه) مؤمنان، نويد ده.» امام (ع) در ادامه سخنش فرمود: پس خداوند به وسيله اين آيه‌