جهاد در آيينه روايت(ج2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٧٩
كهپيرامون عرش مىچرخند؟ فقال: «لا، المؤمن اكرم على الله من ان يجعل روحه فى حوصلة طير و لكن فى ابدان كابدانهم» (فروع الكافى، ج ٣، ص ٢٤٤، ح ١) امام (ع) فرمود: اين چنين نيست. مؤمن نزد خدا بزرگوارتر از آن است كه خداوند روحش را در چينهدان پرنده قرار دهد. ليكن روح آنان در بدنهايى (مثالى) چون بدهاى (مادى) قرار دارد.] و به هريك از شهدا، هفتاد خلوتخانه بهشتى عطا شود كه راه هريك تا ديگرى به اندازه «صنعا» و «يمن» تا «شام» است، و نور آنان از خاور تا باختر را، پر مىكند. هر خلوتخانهاى درى دارد و بر هر درى پردههايى آويخته و در هر خلوتسرايى هفتاد خيمه است، در هر خيمه هفتاد تخت از طلا كه پايههايى از دُرّ و زبرجد دارد كه به شاخهاى از زمرّد چسبيده، و بر روى هر تختى چهل بستر نهاده شده كه هر بستر چهل ذراع است و بر هر بسترى هفتاد همسر از حورالعين آرميدهاند كه به همسر خويش عشق مىورزند.
جوان پرسيد: اى امير مؤمنان! مرا آگاه فرما كه مفهوم «تربه» چيست؟
فرمود: يعنى زن دلبر خوشحال [و] خواستنى، كه هفتاد هزار خدمتكار پسر و دختر كه تازه به سن بلوغ رسيدهاند در اختيار دارد كه سپيدروى و با طلا آرايش شدهاند و تاجهايى از لؤلؤ بر سر، حولهاى به گردن و جامهاى بىدسته و كوزههاى دستگيرهدار به دست دارند.
و چون روز رستاخيز فرارسد شهيد از قبرش بيرون آيد در حالى كه شمشير (اسلحه) ش را از نيام بركشيده، از رگهاى بريده شده گردنش خون مىچكد، البته رنگ آن درقرمزى به خون و بوى آن در خوشبويى به مشك مىماند و با چنين وضعيتى در عرصه قيامت