مى‌فرمايد: پرچم را برافراشته، آن را جز به دست شجاعان و دليران مسپاريد. برگرد آن بچرخيد و دور آن را خلوت نكنيد، چرا كه سرنوشت جنگ به دست آنان رقم مى‌خورد.
وَ لَا تَمِيلُوا بِرَايَاتِكُمْ وَ لَا تُزِيلُوهَا ١٠. مثله نكردن دشمن: رزمندگان اسلام مجاز نيستند كشته‌هاى دشمن را مثله و تكه تكه كنند.
وَ لَا تَمْثُلُوا بِقَتِيلٍ‌ ١١. عدم تعرض به نواميس مردم: به گاه تسلط لشكريان اسلام بر شهرهاى دشمنان، زنان دشمنان مورد تعرض قرار نمى‌گيرند و حتى دشنامها و فحاشى‌هايشان بى پاسخ باقى مى‌ماند. همچنين به پرده درى و رسوا كردن كسى اجازه داده نشده است.
فَلَا تَهْتِكُوا سِتْراً ... وَ لَا تُهَيِّجُوا امْرَأَةً ١٢. وارد نشدن به منازل شخصى دشمنان: پس از ورود به شهر دشمن (وقتى اطمينان حاصل شد كه خانه به عنوان سنگر مورد استفاده قرار نگرفته‌اند) نبايد وارد آنها شد.
وَ لَا تَدْخُلُوا دَاراً ١٣. بر نداشتن اموال باغيان، مگر اموال به جا مانده در لشگرگاه: با آن كه رزمندگان بر دشمن چيره شده و بر شهر و آبادى شان مسلط گرديده‌اند، اما نمى‌توانند اموال شخصى آنان را بردارند.
وَ لَا تَأْخُذُوا شَيْئاً مِنْ أَمْوَالِهِمْ إِلَّا مَا وَجَدْتُمْ فِي عَسْكَرِهِمْ‌ ١٤. كمك رساندن به‌برادران همرزم در صحنه نبرد: رزمندگان موظف به دفاع از همرزمان خود نيز هستند و حتى المقدور بايد از آنان نيز دفاع كنند و هرگز نبايد با اعمال نادرست خود و رهاكردن برادر همرزم خود در ميان جبهه دشمنان، خشم خدا را برانگيزند.
رَحِمَ اللَّهُ امْرَأً وَاسَى أَخَاهُ بِنَفْسِهِ وَ لَمْ يَكِلْ قِرْنَهُ إِلَى أَخِيهِ‌ ١٥. درخواست پيروزى از خدا با صداقت و پايدارى: رزمندگان مى‌بايد با بردبارى و پايدارى در جبهه نبرد و راستى و صداقت در عمل، از خدا يارى بجويند، زيرا پيروزى به دنبال استقامت به دست مى‌آيد و سرچشمه تمام قدرت‌ها خداست.
فَاسْتَعِينُوا بِالصَّبْرِ وَ الصِّدْقِ، فَإِنَّمَا يَنْزِلُ النَّصْرُ بَعْدَ الصَّبْرِ ...