جهاد در آيينه روايت(ج2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٥٠
سرعت بر آنان يورش بريد و مردانه بجنگيد. و بر شما لازم است كه آرامش و سنجيدگى در رفتار و گفتارتان را حفظ كنيد، و در وقت شمشير زدن دندانها را محكم بر هم بفشاريد كه با اين كار شمشيرها براى شكافتن جمجمههاى دشمن، كارىتر مىشوند و تاثيرشمشيرهايى كهاز سوى دشمن بهفرق شما مىرسد نيز مىكاهد.
و چشمهايتان را از نگاه به اين طرف و آن طرف بپوشانيد. پيشانى اسبان و صورت مردان را بلند كرده بكشيد، و كم حرف بزنيد كه اين كار از سستى و بزدلى جلوگيرى و از واى گفتن و ترسيدن، دور مىسازد.
و خود را براى درگيرى و پايدارى در برابر دشمن و تاخت و تاز بر او، مهيا سازيد و در اين راه محكم و استوار بمانيد و بسيار به ياد خدا باشيد. به يقين آنان كه هنگام پيش آمدن واقعيتهاى تلخ جنگ در مصاف دشمن از شرف و ناموس و آبرويتان دفاع مىكنند شايسته است از درفش جنگ، پاسدارى كنند و به دورش حلقهزنند و در هر سوى آن- چپ و راست و پشت سر- و جلوى آن شمشير بزنند.
هنگام يورش بردن مانند پيكرى واحد به دشمن، حملهور شويد و مبادا از شدايد جنگ، شانه خالى كرده از آن دورى كنيد. پيروزى، نوبتى است؛ گاهى اين برنده است و گاهى آن؛ بر شما ناگوار و سخت نباشد گريزى كه در پى آن بازگشت، و شكستى كه پس از آن هجوم و حمله به دشمن باشد و هركس به شما پيشنهاد صلح كرد از او بپذيريد و به صبر از خدا يارى بجوييد، زيرا پس از صبر حتما پيروزى از جانب خدا فرا مىرسد، «قطعا زمين از آن پروردگار است، آن را به هركس بخواهد وامىگذارد و سرانجام نيك از آن پرهيزكاران است» (اعراف، ١٢٨)