وى را امام به فرماندهى آنان منصوب كرده است جنگيده باشند، بايد يك پنجم را كه براى خدا و رسول است، كنار بگذارند و چهار پنجم باقى مانده، بين افراد سپاه تقسيم شود، و اگر براى دستيابى به آن غنايم با مشركان درگيرى و جنگى نداشته‌اند، هرچه غنيمت به دست آورده‌اند از آنِ امام است و آن را هرجا دوست داشته باشد مصرف مى‌كند.
١. حكم غنايم جنگى در نبرد با مشركان: غنايم به دست آمده اگر با جنگيدن و با فرماندهى فردى كه امام معصوم (ع) تعيين كرده، به دست آمده باشد، پس از برداشتن يك پنجم آن به عنوان خمس (سهم خدا و رسول) چهار پنجم باقيمانده بين رزمندگان تقسيم مى‌شود. اما اگر بدون نبرد و خونريزى به دست آمده باشد، در اختيار امام قرار مى‌گيرد و او هرجا صلاح بداند به مصرف مى‌رساند.
إِنْ قَاتَلُوا عَلَيْهَا مَعَ أَمِيرٍ أَمَّرَهُ الْإِمَامُ عَلَيْهِمْ أُخْرِجَ مِنْهَا الْخُمُسُ‌ امام (ع):
اختيارات ١ غنائم جنگى:
سهم پيامبر (ص) از ١؛ سهم مجاهدان از ١؛ سهم امام (ع) از ١ ٣٣٩- ١٤٢- وَ عَنْهُ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ حَمَّادِ بْنِ عِيسَى، عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ عَنْ أَبِي الْحَسَنِ (ع) فِي حَدِيثٍ قَالَ: يُؤْخَذُ الْخُمُسُ مِنَ الْغَنَائِمِ فَيُجْعَلُ لِمَنْ جَعَلَهُ اللَّهُ لَهُ، وَ يُقْسَمُ أَرْبَعَةَ أَخْمَاسٍ بَيْنَ مَنْ قَاتَلَ عَلَيْهِ وَ وَلِيَ ذَلِكَ. قَالَ: وَ لِلْإِمَامِ صَفْوُ الْمَالِ، أَنْ يَأْخُذَ الْجَارِيَةَ الْفَارِهَةَ، وَ الدَّابَّةَ الْفَارِهَةَ، وَ الثَّوْبَ وَ الْمَتَاعَ مِمَّا يُحِبُّ أَوْ يَشْتَهِي، فَذَلِكَ لَهُ قَبْلَ قِسْمَةِ الْمَالِ وَ قَبْلَ إِخْرَاجِ الْخُمُسِ، قَالَ:
وَ لَيْسَ لِمَنْ قَاتَلَ شَيْ‌ءٌ مِنَ الْأَرَضِينَ وَ لَا مَا غَلَبُوا عَلَيْهِ إِلَّا مَا احْتَوَى عَلَيْهِ الْعَسْكَرُ، وَ لَيْسَ لِلْأَعْرَابِ مِنَ الْغَنِيمَةِ شَيْ‌ءٌ وَ إِنْ‌ جهاد در آيينه روايت(ج‌٢) ٢٤٠ كتاب پنجم: وسائل الشيعه‌