١. استفاده نكردن از غدر و خيانت در پيروزى بر دشمن: فرماندهى كل قوا اميرمؤمنان (ع) مى‌فرمايد اگر خيانت و غدر و پيمان شكنى زشت نبود و گناه شمرده نمى‌شد، من از زيرك‌ترين مردم بودم كه به هر وسيله‌اى شده بر دشمن پيروز شوم، اما اين كار را به علّت زشتى آن انجام نمى‌دهم.
البته غدر و خيانت با فريب تفاوت مى‌كند.
فريب دشمن، از اصول جنگ و جايز است.
لَوْ لَا كَرَاهِيَةُ الْغَدْرِ لَكُنْتُ مِنْ أَدْهَى النَّاسِ‌ ٢. سرانجام گناه خيانت و غدر رفتن به آتش دوزخ: خيانت و غدر كردن در برابر دوست و دشمن گناه شمرده مى‌شود و در هر گناهى نافرمانى خدا نهفته و سرانجام آن آتش جهنم خواهد بود. البته خيانت با خدعه و نيرنگ تفاوت دارد.
أَلَا إِنَّ لِكُلِّ غُدَرَةٍ فُجَرَةً وَ لِكُلِّ فُجَرَةٍ كُفَرَةً أَلَا وَ إِنَّ الْغَدْرَ وَ الْفُجُورَ وَ الْخِيَانَةَ فِي النَّارِ خيانت:
ممنوعيت ١؛ فرجام ٢ ٣٠٣- ١٠٦- مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بِإِسْنَادِهِ، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ، عَنِ الْعَلَاءِ بْنِ الْفُضَيْلِ قَالَ: سَأَلْتُهُ عَنِ الْمُشْرِكِينَ أَيَبْتَدِئُهُمُ الْمُسْلِمُونَ بِالْقِتَالِ فِي الشَّهْرِ الْحَرَامِ؟ فَقَالَ: إِذَا كَانَ الْمُشْرِكُونَ يَبْتَدِءُونَهُمْ بِاسْتِحْلَالِهِ ثُمَّ رَأَى الْمُسْلِمُونَ أَنَّهُمْ يَظْهَرُونَ عَلَيْهِمْ فِيهِ وَ ذَلِكَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ الشَّهْرُ الْحَرامُ بِالشَّهْرِ الْحَرامِ وَ الْحُرُماتُ قِصاصٌ وَ الرُّومُ فِي هَذَا بِمَنْزِلَةِ الْمُشْرِكِينَ لِأَنَّهُمْ لَمْ يَعْرِفُوا لِلشَّهْرِ الْحَرَامِ حُرْمَةً وَ لَا حَقّاً فَهُمْ يَبْدَءُونَ بِالْقِتَالِ فِيهِ وَ كَانَ الْمُشْرِكُونَ يَرَوْنَ لَهُ حَقّاً وَ حُرْمَةً فَاسْتَحَلُّوهُ فَاسْتُحِلَّ مِنْهُمْ وَ أَهْلُ الْبَغْيِ يُبْتَدَءُونَ بِالْقِتَالِ. (وسائل الشيعه، ١٥/ ٧٠، ح ٢٠٠٠٦)
«علاء بن فضيل» گفت: از امام صادق (ع) سؤال كردم آيا مسلمانان مى‌توانند در ماههاى حرام آغاز كننده جنگ باشند؟ ايشان فرمودند: اگر مشركان جنگ در آن ماهها را جايز و حلال بدانند و جنگ را آغاز كنند، و نظر مسلمانان نيز اين باشد كه مشركان بر