«عبدالرحمن بن جندب»- به نقل از پدرش- گويد: در هر نقطه‌اى كه با دشمن روبه رو مى‌شديم، اميرمؤمنان (ع) دستور مى‌داد و مى‌فرمود: در جنگيدن با آنان پيشدستى نكنيد؛ چه- به شكر خدا- شما براى حقانيت خود حجّت و برهان داريد، (شروع نكردن جنگ به وسيله شما) و رها سازى‌شان تا اين كه آنان با شما نبرد را آغاز كنند، خود حجّت ديگرى است به نفع شما و بر زيان آنان. و چون تارومارشان كرديد، فراريان آنها را نكشيد و بر زخم خوردگانشان ضربه مهلك نزنيد (مجروحان را نكشيد) و شرمگاه كسى را برهنه نسازيد و جسد كشته‌اى را قطعه قطعه (و مثله) نكنيد.
١. پيشدستى نكردن در جنگ با دشمن: رزمندگان اسلام به هنگام رويارويى با دشمن نبايد آغاز گر جنگ باشند؛ زيرا آنان براى حقانيّت خود دليل و برهان دارند و شروع جنگ از طرف دشمن، به‌نفع نيروهاى اسلام و به ضرر دشمن است.
لَا تُقَاتِلُوا الْقَوْمَ حَتَّى يَبْدَءُوكُمْ، فَإِنَّكُمْ بِحَمْدِ اللَّهِ عَلَى حُجَّةٍ وَ تَرْكُكُمْ إِيَّاهُمْ حَتَّى يَبْدَءُوكُمْ حُجَّةٌ أُخْرَى‌ ٢. نكشتن فراريان بغات: وقتى رزمندگان اسلام، دشمن ياغى را شكست دادند و تار و مار كردند (به گونه‌اى كه مقر فرماندهى‌شان از بين رفت و امكان تجديد قوا نداشتند) نبايد فراريان را به قتل رسانند.
فَإِذَا هَزَمْتُمُوهُمْ فَلَا تَقْتُلُوا مُدْبِراً ٣. نكشتن مجروحان دشمن: رزمندگان اسلام، آن گاه كه به پيروزى رسيدند و دشمن پراكنده شد، اجازه كشتن مجروحان را ندادند.
وَ لَا تُجِيزُوا عَلَى جَرِيحٍ‌ ٤. برهنه نكردن نيروهاى دشمن: در جنگ با دشمن، مجاهدان اسلام حق ندارند بدن (زنده يا مرده يا مجروح) دشمن را كاملًا برهنه سازند، به گونه‌اى كه شرمگاه آنان آشكار شود.
وَ لَا تَكْشِفُوا عَوْرَةً