٢. كمبود نيروى رزمى عامل نجنگيدن على (ع) با دشمنان: امير مؤمنان (ع) در مدت بيست و پنج سال خانه نشينى مأمور به جهاد نبود ويكى از دلايل آن هم در اختيار نداشتن نيروى جهادى كافى بود.
فَعَلِيٌّ (ع) لَمْ يَجِدْ فِئَةً وَ لَوْ وَجَدَ فِئَةً لَقَاتَلَ‌ امام على (ع):
فلسفه ترك جهاد ٢ ترك جهاد:
عوامل ٢ فرمانده كل قوا (پيامبر (ص)):
مأموريت ١ نيروها:
نقش ٢ ٢٨٤- ٨٧- مُحَمَّدُ بْنُ يَعْقُوبَ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ زِيَادٍ عَنِ الْخَشَّابِ عَنِ ابْنِ بَقَّاحٍ عَنْ مُعَاذِ بْنِ ثَابِتٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ جُمَيْعٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ (ع) قَالَ سُئِلَ عَنِ الْمُبَارَزَةِ بَيْنَ الصَّفَّيْنِ بَعْدَ إِذْنِ الْإِمَامِ فَقَالَ لَا بَأْسَ وَ لَكِنْ لَا يُطْلَبُ إِلَّا بِإِذْنِ الْإِمَامِ. (وسائل الشيعه، ١٥/ ٨٩، ح ٢٠٠٤٧)
«عمرو بن جميع» از امام صادق (ع) روايت كرده است كه در پاسخ شخصى كه‌از «حكم مبارزه ميان دو صف بعد از اجازه امام» پرسيد، حضرت فرمود: اشكالى ندارد ولى بايد جز به اذن امام نباشد.
١. جواز مبارز طلبيدن از دشمن در ميدان نبرد با اذن فرماندهى: اگر امام معصوم (ع) اجازه بدهد، رزمنده مسلمان مى‌تواند از افراد ارتش دشمن مبارز بخواهد و فرياد «هل من مبارز» سر دهد، با او وارد جنگ شود. البته اين روايات ناظر به دوره‌اى است كه جنگ‌هاى تن به تن مرسوم بود. و مصداق امروزيش آن است كه بايد با اجازه فرمانده به سوى دشمن شليك كند.
فَقَالَ لَا بَأْسَ وَ لَكِنْ لَا يُطْلَبُ إِلَّا بِإِذْنِ الْإِمَامِ‌ جنگ:
اذن امام در ١؛ جواز مبارزطلبى در ١