خود را كنار گذاشت كه نيروى كمكى چندانى در اختيار نداشت كه بتواند عليه ايشان اقدام كند، و چون نجنگيدن رسول خدا در مدت سيزده سال- در مكه- و نوزده ماه- در مدينه- باعث بطلان نبوت آن حضرت نمى‌شود، امامت على (ع) نيز با ترك جهاد در بيست و پنج سال- كه هر دو مانعى داشتند- باطل نخواهد شد؛ زيرا براى هر دو بزرگوار، سبب تعطيل جهاد يكى، و آن، كمى ياوران فداكار بود.
١. نبود نيروى انسانى، علت ترك جهاد با بغات: از شرائط جهاد با دشمنان و بغات، وجود نيروهاى رزمى فداكار به ميزان كافى است. در صورتى كه چنين نيرويى در اختيار امام (ع) نباشد، جهاد ساقط مى‌شود.
امام رضا (ع) دليل جنگ نكردن على (ع) در مدت بيست و پنج سال خانه نشينى، با دشمنان خدا (باغيان) را در اختيار نداشتن نيروى جهادى (شايسته) كافى بيان فرمودند.
وَ كَذَلِكَ عَلِيٌّ (ع) تَرَكَ مُجَاهَدَةَ أَعْدَائِهِ لِقِلَّةِ أَعْوَانِهِ عَلَيْهِمْ‌ ٢. اقتدا نمودن على (ع) به پيامبر (ص) در جنگ: رسول خدا (ص) براى على (ع) الگوى كامل بود. لذا حضرت در تمام موارد زندگى (صلح و جنگ) به رسول خدا (ص) تأسى مى‌كرد و به سنّت او رفتار مى‌نمود.
پيامبر (ص) سيزده سال در مكه و ١٩ ماه در مدينه به‌علت كم بودن نيروهاى جهادى، با مشركان نجنگيد. اميرمؤمنان (ع) نيز به همين دليل، ٢٥ سال خانه نشينى اختيار كرد.
اقْتَدَى بِرَسُولِ اللَّهِ (ص) فِي تَرْكِ جِهَادِ الْمُشْرِكِينَ ...
٣. از بين نرفتن مقام نبوت و امامت با ترك جهاد به سبب عذر: يكى از مأموريتها و تكاليف مهم پيامبران و امام معصوم (ع)، جهاد در راه خدا با دشمنان دين است، اما آن گاه كه نيروى كافى در اختيار نداشته باشند، جهاد ساقط مى‌شود و لطمه‌اى هم به نبوت و امامت آنان وارد نمى‌شود.
فَلَمَّا لَمْ تَبْطُلْ نُبُوَّةُ رَسُولِ اللَّهِ (ص) ... فَكَذَلِكَ لَمْ تَبْطُلْ إِمَامَةُ عَلِيٍّ (ع) مَعَ تَرْكِهِ لِلْجِهَادِ