جايگاه خويشتن را از آتش جهنم، فراهم ساخته بود. سپس از روى مهربانى به آنان اين حكم را دگرگون ساخت، به اين گونه كه مقرر فرمود: بر هر مرد از مؤمنان، واجب است با دو تن از مشركان بجنگد و از مقابل آن‌ها فرار نكند. اين كاهشى بود كه از سوى پروردگار، شامل حال مؤمنان شد كه حكم لزوم مقاومت در برابر دو سرباز دشمن، حكم لزوم ايستادگى در مقابل ده تن از آنها را بر انداخت.
١. لزوم مقاومت در برابر دو تن از دشمنان: در آغاز نزول آيات جهاد، هر رزمنده مسلمانى وظيفه داشت در حال قوت ايمانى، در برابر ده نفر از مشركان مقاومت كند، به گونه‌اى كه فرار از مقابل آنان، حكم فرار از جبهه را داشت و گناه محسوب شده، جايگاهش جهنم بود. اما مدتى بعد خداوند به خاطر ضعف ايمان مسلمانان در اين حكم تخفيف داد و مقاومت يك رزمنده مسلمان در برابر دو نفر از سربازان دشمن تشريع شد. روح روايت اين است كه يك رزمنده در حال قوتِ ايمان بايد در برابر ده نفر از دشمن و در حال ضعف ايمان در برابر دو نفر از دشمن ايستادگى كند.
... فَصَارَ الرَّجُلُ مِنْهُمْ عَلَيْهِ أَنْ يُقَاتِلَ رَجُلَيْنِ مِنَ الْمُشْرِكِينَ تَخْفِيفاً مِنَ اللَّهِ‌ استقامت:
لزوم ١؛ در برابر دشمنان ١ ٢٧٨- ٨١- مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ بِإِسْنَادِهِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ أَنَّ أَبَا الْحَسَنِ الرِّضَا (ع) كَتَبَ إِلَيْهِ فِيَما كَتَبَ مِنْ جَوَابِ مَسَائِلِهِ حَرَّمَ اللَّهُ الْفِرَارَ مِنَ الزَّحْفِ لِمَا فِيهِ مِنَ الْوَهْنِ فِي الدِّينِ وَ الِاسْتِخْفَافِ بِالرُّسُلِ وَ الْأَئِمَّةِ الْعَادِلَةِ وَ تَرْكِ نُصْرَتِهِمْ عَلَى الْأَعْدَاءِ وَ الْعُقُوبَةِ لَهُمْ عَلَى تَرْكِ مَا دُعُوا إِلَيْهِ مِنَ الْإِقْرَارِ بِالرُّبُوبِيَّةِ وَ إِظْهَارِ الْعَدْلِ وَ تَرْكِ الْجَوْرِ وَ إِمَاتَةِ الْفَسَادِ لِمَا فِي ذَلِكَ مِنْ جُرْأَةِ الْعَدُوِّ عَلَى الْمُسْلِمِينَ وَ مَا يَكُونُ فِي ذَلِكَ مِنَ السَّبْيِ وَ الْقَتْلِ وَ إِبْطَالِ دِينِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ غَيْرِهِ مِنَ الْفَسَادِ. (وسائل الشيعه، ١٥/ ٨٧، ح ٢٠٠٤٣)