را دور از ذهن و بعيد مى‌دانستند و شركت در آن برايشان به آسانى شركت در جهاد با كفار نبود، از پيامبر علل جنگ با اين گروه از شورشيان به ظاهر مسلمان را مى‌پرسد.
پيامبر نيز دلايل آن را بيان مى‌دارد و از مهم‌ترين آنها، مخالفت با دستورات پيامبر، و بدعت گذارى و قتل خاندان پيامبر را بر مى‌شمارد.
عَلَى إِحْدَاثِهِمْ فِي دِينِهِمْ وَ فِرَاقِهِمْ لِأَمْرِي وَ اسْتِحْلَالِهِمْ دِمَاءَ عِتْرَتِي‌ امام على (ع):
و جنگ‌هاى داخلى ٢ جنگ داخلى:
عوامل جواز ١، ٢ فتنه انگيزان:
جنگ با ١، ٢ ٢٧٦- ٧٩- وَ عَنِ السِّنْدِيِّ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِي الْبَخْتَرِيِّ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَلِيٍّ (ع) أَنَّهُ قَالَ: الْقَتْلُ قَتْلَانِ: قَتْلُ كَفَّارَةٍ، وَ قَتْلُ دَرَجَةٍ وَ الْقِتَالُ: قِتَالَانِ قِتَالُ الْفِئَةِ الْبَاغِيَةِ حَتَّى يَفِيئُوا، وَ قِتَالُ الْفِئَةِ الْكَافِرَةِ حَتَّى يُسْلِمُوا. (وسائل الشيعه، ١٥/ ٨٣، ح ٢٠٠٣٣)
«ابوالبخترى» روايت كرده است كه امام صادق (ع)- از قول پدرانش- از قول على (ع) فرمود: كشته شدن بر دو گونه است؛ يكى آن كه انسان گناه خود را پوشانده، خويشتن را پاك مى‌سازد و ديگر كشته شدنى است كه بر درجه قرب انسان مى‌افزايد.
جنگ، دو نوع است: يكى نبرد با توطئه گران داخلى (بغات) كه عليه رهبر عادل مسلمين، شورش كرده‌اند [و هسته مركزى دارند]؛ بايد با آن‌ها آن قدر جنگيد كه [آرام گيرند و] به اطاعت از امام عادل بازگردند. و ديگر، نبرد با كافران است؛ با آنان هم بايد آن قدر جنگيد كه تسليم شده، اسلام را بپذيرند.
١. نبرد با شورشگران تا زمان تسليم شدن به حاكم عادل اسلامى: يكى از اقسام جنگ، نبرد با نيروهاى شورشگر داخلى در سرزمين اسلام است. بايد آنقدر با آنان‌