و نه آنچه را خدا و پيامبرش تحريم كرده حرام مى‌شمرند، و نه آيين حق را مى‌پذيرند، پيكار كنيد تا زمانى كه با خضوع و تسليم، جزيه را به دست خود بپردازند!)
پس استثنا كردن و شرط نمودن خداوند به اين كه از اهل كتاب باشند، آيا اهل كتاب و كسانى كه صاحب كتاب نيستند، هر دو مساوى‌اند؟
گفت: آرى. امام (ع) فرمود: اين را از كجا مى‌گويى؟ گفت: شنيدم، مردم مى‌گويند. امام (ع) فرمود: آن را دور بينداز. سپس امام (ع) عليه سخنان آن‌ها، دليل آورد و احتجاج كرد كه آن خيلى طولانى است. تا اين كه فرمود: اى عمرو! از خدا بترس، و اى جماعت! از خدا بترسيد؛ به درستى كه پدرم كه بهترين اهل زمين و داناترين آن‌ها به كتاب خداوند و سنت پيامبرش بود، براى من حديث كرد كه پيامبر خدا (ص) فرمود:
كسى كه مردم را با شمشيرش بزند و آن‌ها را به خودش دعوت كند در حالى كه در ميان مسلمانان داناتر از او باشد پس او گمراه زورگو است.
١. عمل به سيره رسول خدا (ص) در جنگهاى ابتدايى: اگر جنگى با مشركان شروع شد، فرماندهى كل قوا بايد به سيره پيامبر در جنگ با مشركان عمل نمايد. و اذن امام عادل از لوازم مشروعيت جهاد است.
أَكَانَ عِنْدَكُمْ وَ عِنْدَ صَاحِبِكُمْ مِنَ الْعِلْمِ مَا تَسِيرُونَ فِيهِ بِسِيرَةِ رَسُولِ اللَّهِ (ص) فِي الْمُشْرِكِينَ فِي حُرُوبِهِ؟
٢. مساوى نبودن اهل كتاب و كفّار حربى در قوانين جنگى: كسانى به امام صادق (ع) عرض كردند: ما در پياده كردن قوانين جنگى، ميان اهل كتاب و مشركان فرق نمى‌گذاريم. حضرت آنان را سرزنش كرد و با استناد به آيه «وقاتلوا الذين لا يؤمنون ...» حكم اهل كتاب را از مشركان استثنا كرد. اهل كتاب اگر به پرداخت جزيه‌