مگر براى آن‌ها، و اقدام نمى‌كند مگر كسى كه از اين قوم باشد.
پرسيدم: آن‌ها چه كسانى هستند؟
فرمود: كسى كه با توجه به شرايط و احكامى كه خداوند در جنگ و جهاد براى رزمندگان مقرر فرموده به آن اقدام كند. پس چنين شخصى اجازه دارد كه افراد را به خدا، دعوت نمايد، و كسى كه شرايط و احكام‌خدا را در جهاد، رعايت نمى‌كند، حق جهاد و دعوت به سوى خدا را ندارد. تا وقتى كه بتواند شرايط و احكام جهاد را كه پروردگار او را به آن‌ها مقيد كرده، درباره خود محقق سازد.
گفتم: اين مسأله را براى من روشن فرما؛ خداوند شما را مورد رحمت خود قرار دهد.
امام (ع) فرمود: به درستى كه خداوند در كتابش (قرآن) دعوت به سوى خودش را خبر داده و دعوت‌كنندگان را وصف كرده است و براى آن‌ها مراتب و درجاتى قرار داده كه بعضى از آن‌ها به وسيله بعضى ديگر شناخته مى‌شوند و به بعضى از آن‌ها براى برخى ديگر استدلال شده است. خداوند تبارك و تعالى اولين كسى است كه به سوى خود دعوت كرده و بندگان را به اطاعت از خود فرا خوانده است. فرمود: «والله يدعو الى دار السلام و يهدى من يشاء الى صراط مستقيم» (يونس/ ٢٥)؛ «و خداوند به سراى صلح و ايمنى دعوت مى‌كند، و هركسى را بخواهد به راه راست هدايت مى‌نمايد.» در مرحله دوم از رسولش نام برده و او را مأمور دعوت به سوى خداوند كرده است، فرمود: «ادع الى سبيل ربك بالحكمة و الموعظة الحسنة و جادلهم بالتى هى احسن»؛ «با حكمت و اندرز نيكو، به راه پروردگارت دعوت نما! و با آن‌ها به روشى كه نيكوتر است استدلال و مناظره كن ...» (نحل/ ١٢٥) يعنى به وسيله قرآن كريم. و كسى كه با خداوند مخالفت مى‌كند نمى‌تواند دعوت كننده‌