قَوْمٍ لَا وَلِيَّ لَهَا وَ قَدْ خُطِبَتْ يَأْمُرُ أَنْ يُقَالَ لَهَا: أَنْتِ رَاضِيَةٌ بِالْبَعْلِ؟ فَإِنِ اسْتَحْيَتْ وَ سَكَتَتْ جُعِلَتْ إِذْنَهَا صُمَاتُهَا، وَ أَمَرَ بِتَزْوِيجِهَا، وَ إِنْ قَالَتْ لَا، لَمْ تُكْرَهْ عَلَى مَا تَخْتَارُهُ، وَ إِنَّ شَهْرَبَانَوَيْهِ أُرِيَتِ الْخُطَّابَ فَأَوْمَأَتْ بِيَدِهَا وَ اخْتَارَتِ الْحُسَيْنَ بْنَ عَلِيٍّ (ع) فَأُعِيدَ الْقَوْلُ عَلَيْهَا فِي التَّخْيِيرِ فَأَشَارَتْ بِيَدِهَا، وَ قَالَتْ بِلُغَتِهَا هَذَا إِنْ كُنْتُ مُخَيَّرَةً وَ جَعَلَتْ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ وَلِيَّهَا، وَ تَكَلَّمَ حُذَيْفَةُ بِالْخِطْبَةِ فَقَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ (ع): مَا اسْمُكِ؟
فَقَالَتْ: شَاهْ زَنَانُ بِنْتُ كِسْرَى، قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ (ع) أَنْتِ شَهْرَبَانَوَيْهِ وَ أُخْتُكِ مُرْوَارِيدُ بِنْتُ كِسْرَى؟ قَالَتْ: آريه.
(بحارالانوار ٩٧/ ٥٦، ح ١٠؛ دلائل الامامه، ص ٨١)
و محمد بن جرير طبرى گويد: هنگامى كه اسراى فارس وارد مدينه شدند، عمر بن خطاب تصميم گرفت كه زنان آن‌ها را بفروشد و مردان آن‌ها را برده قرار دهد. على (ع) به او فرمود: رسول خدا (ص) فرموده است كه كريم و بزرگ هر قومى را گرامى بداريد. عمر (در تاييد فرمايش على (ع)) گفت بارها شنيدم كه رسول خدا (ص) مى‌فرمود: هنگامى كه بزرگ قومى نزد شما آمد او را گرامى بداريد ولو اين كه مخالف (دين) شما باشد. آن‌گاه على (ع) فرمود: اين‌ها قومى هستند كه تسليم شما شده‌اند و نسبت به اسلام نيز تمايل دارند. خوب است از آن‌ها براى من فرزندى باشد و من، خداوند و شما را شاهد مى‌گيرم كه آن‌چه از آن‌ها سهم من است، آن را براى رضاى خدا آزاد كردم. پس جمعيت بنى هاشم نيز همگى يكصدا گفتند: اى امير مؤمنان ما هم حق خودمان را به تو بخشيديم. در اين هنگام على (ع) فرمود: خداوندا شاهد باش كه آن‌چه را به من بخشيدند براى رضاى خدا آزاد كردم.
مهاجران و انصار نيز گفتند: اى برادر رسول خدا (ص) ما نيز حق خودمان را به تو بخشيديم.