و از سخنان آن حضرت است كه در هنگام جنگ فرموده است: و هركدام از شما كه احساس كرد در هنگام رويارويى با دشمن، قوى‌دل است و ديد كه يكى از برادران رزمنده شما سست شده و ترس بر او چيره گشته است، با بزرگوارى از او دفاع كند همانطور كه از شخص خودش دفاع مى‌كند پس اگر خدا بخواهد وى را مانند او قرار مى‌دهد. (و بدانيد كه) مرگ به سرعت در پى شماست.
اقامت‌گزيده را رها نمى‌كند و نسبت به فراركننده ناتوان و عاجز نيست. به درستى كه بهترين مردن، كشته شدن (در راه خدا) است.
سوگند به كسى كه جان على بن ابيطالب در دست اوست، هزار ضربه شمشير بر من آسان‌تر از مردن در بستر است.
نصايح فرمانده قبل از نبرد، عامل تقويت روحيه رزمندگان مى‌شود، همچنان كه اميرمؤمنان (ع) قبل از شروع عمليات نيروهاى خود را با قوانين رزمى و اخلاقى آشنا مى‌ساخت و بدين طريق روح سلحشورى و مردانگى را در وجود آنان مى‌دميد.
١. كمك به همرزم: نيروهاى رزمنده از لحاظ روحى متفاوتند، برخى از نعمت شجاعت و نيرومندى برخوردارند و برخى فاقد اين نعمت مى‌باشند. نيروهاى شجاع و قويدل به پاس اين نعمت خدادادى چنانچه احساس كردند، همرزمانشان در مقابل دشمن دچار ضعف و سستى شده و روحيه خود را باخته‌اند، مى‌بايست به كمك آنان بشتابند و از آنان دفاع كنند؛ تا با همدلى و حفظ توان رزمى، زمينه پيروزى جبهه حق را فراهم سازند.
وَ أَيُّ امْرِئٍ مِنْكُمْ ... رَأَى مِنْ أَحَدٍ مِنْ إِخْوَانِهِ فَشَلًا فَلْيَذُبَّ عَنْ أَخِيهِ ...
٢. فرار از جنگ بدليل فرار از مرگ: مرگ شترى است كه در موعد مقرر در خانه همه مى‌خوابد و زمان و مكان نيز نمى‌شناسد.
از اين رو فرار از جنگ مرگ را به تأخير نمى‌اندازد و آن را ناتوان نمى‌سازد.
إِنَّ الْمَوْتَ ... لَا يُعْجِزُهُ الْهَارِبُ‌