٥٤٠- ٣٤٣- وَ عَنْ مَالِكِ بْنِ أَعْيَنَ، عَنْ زَيْدِ بْنِ وَهْبٍ أَنَّ عَلِيّاً (ع) خَرَجَ إِلَيْهِمْ فَاسْتَقْبَلُوهُ وَ رَفَعَ يَدَيْهِ إِلَى السَّمَاءِ فَقَالَ: اللَّهُمَّ رَبَّ السَّقْفِ الَمحْفُوظِ الْمَكْفُوفِ الَّذِي جَعَلْتَهُ مَغِيضاً لِلَّيْلِ وَ النَّهَارِ، وَ جَعَلْتَ فِيهِ مَجْرًى لِلشَّمْسِ وَ الْقَمَرِ وَ مَنَازِلَ الْكَوَاكِبِ وَ النُّجُومِ، وَ جَعَلْتَ سُكَّانَهُ سِبْطاً مِنَ الْمَلَائِكَةِ لَا يَسْأَمُونَ الْعِبَادَةَ، وَ رَبَّ هَذِهِ الْأَرْضِ الَّتِي جَعَلْتَهَا قَرَاراً لِلْأَنَامِ وَ الْهَوَامِّ وَ الْأَنْعَامِ وَ مَا لَا يُحْصَى مِمَّا يُرَى وَ مَا لَا يُرَى مِنْ خَلْقِكَ الْعَظِيمِ وَ رَبَّ الْفُلْكِ الَّتِي تَجْرِي فِي الْبَحْرِ بِما يَنْفَعُ النَّاسَ، وَ رَبَّ السَّحابِ الْمُسَخَّرِ بَيْنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ، وَ رَبَّ الْبَحْرِ الْمَسْجُورِ الُمحِيطِ بِالْعَالَمِينَ، وَ رَبَّ الرَّوَاسِي الَّتِي جَعَلْتَهَا لِلْأَرْضِ أَوْتَاداً وَ لِلْخَلْقِ مَتَاعاً إِنْ أَظْهَرْتَنَا عَلَى عَدُوِّنَا فَجَنِّبْنَا الْبَغْيَ وَ سَدِّدْنَا لِلْحَقِّ، فَإِنْ أَظْهَرْتَهُمْ عَلَيْنَا فَارْزُقْنَا الشَّهَادَةَ وَ اعْصِمْ بَقِيَّةَ أَصْحَابِي مِنَ الْفِتْنَةِ. (بحارالانوار، ٩٧/ ٣٧ ح ٣٦)
مالك ابن اعين از زيد بن وهب نقل مى‌كند كه على (ع) به سوى دشمن خارج شد پس آن‌ها به جانب او آمدند. پس آن حضرت دستانش را به سمت آسمان بلند كرده و فرمود: خدايا اى پروردگار سقف محفوظ (آسمان) كه آن را نگه‌دارنده آب براى شب و روز قرار دادى، و ساكنان آسمان را گروهى از ملائكه برگزيدى كه از عبادت‌كردن خسته نمى‌شوند و اى خداى اين زمين كه آن را محل زندگى گوسفندان و شتران (حيوانات اهلى) و شير بيشه (حيوانات وحشى) قرار دادى و در آن نعمت‌ها و آن‌چه قابل شمارش نيست از آن‌چه ديده مى‌شود و آن‌چه ديده نمى‌شود از آفريده‌هاى بزرگ تو، قرار دادى و (اى) پروردگار كشتى كه در دريا حركت مى‌كند تا به مردم منفعت برساند و (اى) پروردگار ابرى كه بين آسمان و زمين است و (اى) پروردگار درياى متلاطم كه جهانيان را احاطه كرده‌