الْأَرْضَ جَمِيعاً لَهُ حَمْحَمَةٌ وَ صَهِيلٌ فَرَكِبَهُ وَ قَالَ: «سُبْحانَ الَّذِي سَخَّرَ لَنا هذا وَ ما كُنَّا لَهُ مُقْرِنِينَ وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ». (بحارالانوار، ٩٧/ ٣٦، ح ٣٠)
حارث بن حصيره و ديگران گفته‌اند على (ع) بارها قبل از شروع جنگ بر قاطر سوار مى‌شد و از سوار شدن بر آن لذت مى‌برد اما با شروع جنگ فرمود: يك اسب برايم آماده كنيد، پس اسبى آوردند كه رنگ آن سياه مايل به خاكسترى بود و ريسمان دراز و محكمى به گردنش بسته شده بود و با دست‌هايش زمين را مى‌كند و شيهه مى‌كشيد. حضرت سوار آن شد و فرمود: «سبحان الذى سخر لنا هذا و ما كنا له مقرنين» (زخرف: آيه ١٣) و لا حول و لا قوة الا بالله العلى العظيم.
١. اهميت تحرك در جنگ: باالگوگيرى از اميرالمومنين (ع) در هر موقعيت از جنگ بايد تحرك داشت و خمودى و سستى را كنار نهاد.
فَأُتِيَ بِفَرَسٍ ... يَبْحَثُ بِيَدَيْهِ الْأَرْضَ جَمِيعاً لَهُ حَمْحَمَةٌ وَ صَهِيلٌ فَرَكِبَهُ ...
٢. ياد خدا هنگام سوار شدن بر مركب: حضرت اميرالمؤمنين‌على (ع) هنگامى كه بر مركب خود سوار مى‌شد، قرآن تلاوت مى‌كرد و ذكر خداوند بر زبان جارى مى‌نمود.
قَالَ: سُبْحانَ الَّذِي سَخَّرَ لَنا هذا ...
امام على (ع):
سيره ١، ٢ جنگ:
تحرك در ١ ياد خدا:
در جنگ ٢ ٥٣٧- ٣٤٠- وَ فِيهِ، وَ عَنْ عَمْرِو بْنِ شِمْرٍ، عَنْ جَابِرٍ، عَنْ تَمِيمٍ قَالَ: كَانَ عَلِيٌّ (ع) إِذَا سَارَ إِلَى الْقِتَالِ ذَكَرَ اسْمَ اللَّهِ حِينَ يَرْكَبُ ثُمَ‌