٥٢٧- ٣٣٠- ابْنُ ظَرِيفٍ عَنِ ابْنِ عُلْوَانَ عَنِ الصَّادِقِ، عَنْ أَبِيهِ (ع) قَالَ:
قَالَ (ع): إِطْعَامُ الْأَسِيرِ وَ الْإِحْسَانُ إِلَيْهِ حَقٌّ وَاجِبٌ وَ إِنْ قَتَلْتَهُ مِنَ الْغَدِ. (بحارالانوار ٩٧/ ٣٣ ح ١١)
ابن ظريف از ابن علوان و او از امام صادق (ع) و آن حضرت از پدرش چنين نقل كرد: غذا دادن به اسير و نيكى نسبت به او، حقى واجب است، ولو اين كه قصد داشته باشى فردا او را بكشى! ١. وجوب غذا دادن به اسير: يكى از حقوق واجب به عهده دولت اسلامى و افراد، رسيدگى به اسير از نظر خوراك و غذاست.
إِطْعَامُ الْأَسِيرِ ... حَقٌّ وَاجِبٌ‌ ٢. برخورد انسان دوستانه با اسيران جنگى: يكى ديگر از حقوق واجبى كه اسير بر عهده دولت اسلامى و افراد دارد، برخورد نيكو و انسان- دوستانه باوى مى‌باشد، حتى اگر بنا باشد فرداى آن روز اعدام شود.
الْإِحْسَانُ إِلَيْهِ حَقٌّ وَاجِبٌ وَ إِنْ قَتَلْتَهُ مِنَ الْغَدِ اسيران:
تأمين غذاى ١؛ حقوق ١، ٢؛ برخورد با ٢ ٥٢٨- ٣٣١- أَبِي عَنْ سَعْدٍ، عَنِ الْأَصْبَهَانِيِّ، عَنِ الْمِنْقَرِيِّ، عَنْ عِيسَى بْنِ يُونُسَ عَنِ الْأَوْزَاعِيِّ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ (ع) قَالَ: إِنْ أَخَذْتَ الْأَسِيرَ فَعَجَزَ عَنِ الْمَشْيِ وَ لَمْ يَكُنْ مَعَكَ مَحْمِلٌ فَأَرْسِلْهُ وَ لَا تَقْتُلْهُ فَإِنَّكَ لَا تَدْرِي مَا حُكْمُ الْإِمَامِ فِيهِ، وَ قَالَ: الْأَسِيرُ إِذَا أَسْلَمَ فَقَدْ حُقِنَ دَمُهُ وَ صَارَ فَيْئاً.
(بحارالانوار، ٩٧/ ٣٣، ح ١٣؛ علل الشرائع، ص ٥٦٥)
زهرى از امام سجاد (ع) نقل مى‌كند كه فرمود: اگر اسيرى از دشمن گرفتى كه توان راه رفتن ندارد و وسيله‌اى هم براى انتقال او به پشت‌