فرماندهى جنگ بااهل عدل باشد پس اگر غنايمى به دست آوردند، امير اهل عدل يك‌پنجم آن را مى‌گيرد و چهارپنجم باقى‌مانده را ميان سربازان اهل عدل كه به همراه وى جنگيده‌اند تقسيم مى‌كند، و امير اهل بغى يك‌پنجم نمى‌برد و مى‌جنگد بدون آنكه بهره‌اى از غنيمت ببرد.
١. از بين بردن غنايمى كه قابل حمل به دارالاسلام نيست: غنايمى كه جابه جايى و نقل و انتقال آن به دار الاسلام مقدور نيست نبايد به دست دشمن بيفتد و بايد آن را به نحو مطلوب و مناسب از بين برد البته بستگى به شرايط نيز دارد كه فرماندهى كل قوا آنچه به مصلحت ببينند عمل كنند.
فِي الْغَنِيمَةِ لَا يُسْتَطَاعُ حَمْلُهَا وَ لَا إِخْرَاجُهَا مِنْ دَارِ الْمُشْرِكِينَ: (يُتْلَفُ وَ يُحْرَقُ الْمَتَاعُ وَ السِّلَاحُ بِالنَّارِ، وَ تُذْبَحُ الدَّوَابُّ وَ الْمَوَاشِي، وَ لَا يُحْرَقُ بِالنَّارِ، وَ لَا يُعْقَرُ فَإِنَّ الْعَقْرَ مُثْلَةٌ ٢. جواز ترك مخاصمه با شورشگران داخلى با موافقت امام عادل: اگر امام عادل آتش‌بس با شورشيان داخلى را سبب توانمندى و دست يافتن به امر خيرى براى مسلمانان و دولت اسلامى بداند، جايز است با آنان ترك مخاصمه نمايد.
إِنْ رَأَى الْإِمَامُ الْعَدْلُ، أَنَّ فِي مُوَادَعَةِ أَهْلِ الْبَغْيِ قُوَّةً لِأَهْلِ الْعَدْلِ وَ خَيْراً، وَادَعَهُمْ‌ ٣. حكم اموال شورشگران داخلى: تا زمانى كه شورشيان داخلى دست از شورش و طغيان بر نداشته‌اند، اموال آن‌ها نزد دولت اسلامى توقيف و نگهدارى مى‌شود تا از آن عليه حكومت اسلامى بهره نبرند و اگر از شورش دست برداشتند به آنها برگردانده مى‌شود و اين اموال حكم غنيمت ندارد.
وَ مَا كَانَ مِنْ أَمْوَالِ أَهْلِ الْبَغْيِ فِي أَيْدِي أَهْلِ الْعَدْلِ، فَيَنْبَغِي أَنْ يَحْبِسُوهَا عَنْهُمْ مَا دَامُوا عَلَى بَغْيِهِمْ، فَإِنْ فَاءُوا أَعْطَوْهُمْ إِيَّاهُ، وَ لَا يَكُونُ غَنِيمَةً ٤. جواز جنگ با سركشان عليه مشركان: در جنگ با مشركان كه دشمن خارجى محسوب مى‌شوند مى‌توان از وجود شورشيان و سركشان در جنگ بر ضد مشركان‌