قَتَلَهُ مَا قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ ...
اسيران:
آزاد سازى مسلمان ١ امان نامه:
شرط اعطاى ٢ اهل كتاب:
شرط امان به ٢؛ ديه قتل ٣ فديه:
اسير مسلمان ١ ٤٩٦- ٢٩٩- وَ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ (ع): (وَ إِنْ آمَنَهُمْ ذِمِّيٌّ أَوْ مُشْرِكٌ كَانَ مَعَ الْمُسْلِمِينَ فِي عَسْكَرِهِمْ، فَلَا أَمَانَ لَهُ).
(مستدرك الوسائل، ١١/ ١٢٩، ح ١٢٦٢٣)
و از امام باقر (ع) روايت شده كه اگر يكى از اهل ذمه يا مشركى كه در سپاه اسلام با مسلمين است، به دشمن امان بدهد، امانش درست نيست (چون حق چنين كارى را ندارد).
١. حكم امان از احكام حكومتى: امان دادن به دشمن از احكام حكومتى و مربوط به فرماندهى كل قوا و ولى امر است.
لذا در صورتى كه يكى از مشركان يا اهل كتاب كه در سپاه اسلام حضور دارد و با مسلمانان همكارى مى‌كند، به فردى از افراد دشمن امان دهد، اين امان فاقد ارزش است و چنين حقى براى او وجود ندارد.
وَ إِنْ آمَنَهُمْ ذِمِّيٌّ أَوْ مُشْرِكٌ كَانَ مَعَ الْمُسْلِمِينَ فِي عَسْكَرِهِمْ، فَلَا أَمَانَ لَهُ‌ امان نامه:
شرايط اعطاى ١ اهل كتاب:
محروميت از اعطاى امان نامه ١ كافران:
محروميت از اعطاى امان نامه ١ ٤٩٧- ٣٠٠- وَ عَنْهُ (ع) أَنَّهُ قَالَ: (مَنْ دَخَلَ فِي أَرْضِ الْمُسْلِمِينَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ مُسْتَأْمِناً فَأَرَادَ الرُّجُوعَ، فَلَا يَخْرُجْ بِسِلَاحٍ يُفِيدُهُ مِنْ‌