٤٩٣- ٢٩٦- وَ عَنْهُ (ع)، أَنَّهُ كَرِهَ أَنْ يُلْقِيَ الرَّجُلُ سِلَاحَهُ عِنْدَ الْقِتَالِ، فَقَدْ قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ عِنْدَ ذِكْرِ صَلَاةِ الْخَوْفِ: (وَ لْيَأْخُذُوا أَسْلِحَتَهُمْ- وَ قَالَ:- وَ لْيَأْخُذُوا حِذْرَهُمْ) الآْيَةَ، فَأَفْضَلُ الْأُمُورِ لِمَنْ كَانَ فِي الْجِهَادِ، أَنْ لَا يُفَارِقَهُ السِّلَاحُ عَلَى كُلِّ الْأَحْوَالِ.
(مستدرك الوسائل، ١١/ ١٢٨، ح ١٢٦١٩)
از امير مؤمنان روايت شده است كه آن حضرت خوش نداشت رزمنده‌اى در هنگامى كه آتش جنگ برافروخته است سلاح خود را بر زمين بگذارد و آن را از خود دور سازد، خداوند در جايى كه از نماز خوف ياد كرده فرموده است «و بايد اسلحه خود را برگيريد- و فرموده: و بايد احتياط بدارند ..» (نساء/ ١٠٢) پس براى كسى كه در حال جهاد است بهتر آن است كه در هيچ حالتى سلاحش را از خود دور نسازد.
١. در دسترس بودن سلاح رزمندگان در تمام شرايط جنگ: در زمان جنگ نيروى رزمنده سلاح خود را در هيچ موقعيتى از خود دور نمى‌كند و لحظه‌اى از آن غافل نمى‌شود حتى به هنگام اقامه نماز خوف نيز بايد آن را بر زمين نگذارد و همراه خود داشته باشد. البته بستگى به شرايط زمان و مكان و موقعيت جبهه دارد.
أَنَّهُ كَرِهَ أَنْ يُلْقِيَ الرَّجُلُ سِلَاحَهُ عِنْدَ الْقِتَالِ ...
فَأَفْضَلُ الْأُمُورِ لِمَنْ كَانَ فِي الْجِهَادِ، أَنْ لَا يُفَارِقَهُ السِّلَاحُ عَلَى كُلِّ الْأَحْوَالِ‌ اسلحه:
دسترسى به در جنگ ١ ٤٩٤- ٢٩٧- وَ عَنْهُ (ع) أَنَّهُ قَالَ: (اغْتَنِمُوا الدُّعَاءَ عِنْدَ خَمْسِ مَوَاطِنَ- إِلَى أَنْ قَالَ- وَ عِنْدَ الْتِقَاءِ الصَّفَّيْنِ).