مؤمنان (ع) فرمود: هرگاه در ميدان جنگ يكى از برادرانتان مجروح، يا درمانده شده يا دشمن به او چشم طمع دوخته است، به جان خودتان به او نيرو بخشيد.» (كمكش كنيد تا بتواند خود را از چنگال دشمن برهاند)
وظيفه‌اصلى گروهى در جنگ، كمك به مجروحان و نقل و انتقال مجروحان و شهدا به پشت جبهه است. روايت، اين افراد را مورد خطاب قرار داده، گر چه به نظر مى‌رسد خطاب همگانى باشد و در شرايط بحرانى، همه وظيفه دارند به برادر دينى خود كمك كرده، او را نجات دهند.
١. وظيفه امداد گران در ميدان نبرد: وظيفه رزمندگان امدادگر آن است كه به كمك مجروحى كه در ميدان نبرد زمين گير شده بشتابند و او را به جاى امنى انتقال دهند.
إِذَا رَأَيْتُمْ مِنْ إِخْوَانِكُمْ فِي الْحَرْبِ الرَّجُلَ الَمجْرُوحَ ... فَقَوُّوهُ بِأَنْفُسِكُمْ‌ ٢. نجات نيروى زمين گير و درمانده در ميدان نبرد: در صورتى كه فردى از نيروهاى خودى دچار مشكل‌گردد و زمين‌گير شده، نياز به كمك داشته باشد، وظيفه همه نيروهاى امدادگر است كه به او كمك كنند.
إِذَا رَأَيْتُمْ مِنْ إِخْوَانِكُمْ فِي الْحَرْبِ ... مَنْ قَدْ نَكَلَ ...
٣. كمك به رزمنده‌اى كه دشمن در او طمع كرده: همه نيروها موظف‌اند به رزمنده‌اى كه در شرايط بحرانى قرار گرفته و دشمن به دلايل مختلف قصد كشتن يا اسير گرفتن او را دارد، كمك كنند. اين طمع دشمن ممكن است پيكر رزمنده را شامل شود و يا دين، ايمان و باورهاى او مد نظر دشمن باشد. لذا حفظ او چه از لحاظ جسمى و چه از لحاظ باورهاى دينى بر همه لازم است.
إِذَا رَأَيْتُمْ مِنْ إِخْوَانِكُمْ فِي الْحَرْبِ ... مَنْ طَمَعَ عَدُوُّهُ فِيهِ، فَقَوُّوهُ بِأَنْفُسِكُمْ‌ امدادگران:
وظيفه ١، ٢ مجاهدان:
وظيفه امدادگر ١، ٢؛ امداد رسانى به ٣