السَّمَاءِ، ثُمَّ قَالَ: يَا خَيْرَ مَنْ أَفْضَتْ إِلَيْهِ الْقُلُوبُ، وَ دُعِيَ بِالْأَلْسُنِ، يَا حَسَنَ الْبَلَايَا، يَا جَزِيلَ الْعَطَاءِ، احْكُمْ بَيْنَنَا وَ بَيْنَ قَوْمِنَا بِالْحَقِّ وَ أَنْتَ خَيْرُ الْحَاكِمِينَ. (مستدرك الوسائل، ١١/ ١٠٨، ح ١٢٥٥٠)
امام صادق (ع) فرمود: در جنگ جمل، هنگامى كه مردم در جايگاه خود قرار گرفتند، على (ع) در جايى كه ميان دو سپاه بود ايستاد و دستان خود را به سوى آسمان بلند كرد و فرمود: «اى بهترين كسى كه دل‌ها به سوى او توجه مى‌كنند و با زبان‌ها خوانده مى‌شود، اى كه آزمايش‌هايت نيكو است، اى كه بخششت بس بزرگ و سترگ است! بين ما و قوم ما به حق، داروى كن، كه تو بهترين داورانى!» ١. به داورى گرفتن خداوند در نبرد: ياد واتكا به خداوند و به داورى طلبيدن او، موجب دلگرمى، آرامش و حفظ توان رزمى مى‌شود. اميرمؤمنان (ع) در جنگ جمل، خداوند را به داورى طلبيد تا او كه بهترين داور است، بين او و دشمنانش قضاوت كند.
يَا خَيْرَ مَنْ أَفْضَتْ إِلَيْهِ الْقُلُوبُ ... احْكُمْ بَيْنَنَا وَ بَيْنَ قَوْمِنَا بِالْحَقِّ وَ أَنْتَ خَيْرُ الْحَاكِمِينَ‌ خداوند:
آثار داورى ١ ٤٥٩- ٢٦٢- عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَيْمُونٍ الْقَدَّاحِ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ (ع) قَالَ:
(كَانَ عَلِيٌّ (ع) إِذَا أَرَادَ الْقِتَالَ، قَالَ هَذِهِ الدَّعَوَاتِ: اللَّهُمَّ إِنَّكَ أَعْلَمْتَ سَبِيلًا مِنْ سُبُلِكَ، جَعَلْتَ فِيهِ رِضَاكَ، وَ نَدَبْتَ إِلَيْهِ أَوْلِيَاءَكَ، وَ جَعَلْتَهُ أَشْرَفَ سُبُلِكَ عِنْدَكَ ثَوَاباً، وَ أَكْرَمَهَا إِلَيْكَ مَآباً، وَ أَحَبَّهَا إِلَيْكَ مَسْلَكاً، ثُمَّ اشْتَرَيْتَ فِيهِ (مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَ أَمْوَالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَيَقْتُلُونَ وَ يُقْتَلُونَ وَعْداً عَلَيْهِ حَقّاً) فَاجْعَلْنِي مِمَّنِ اشْتَرَيْتَ فِيهِ مِنْكَ نَفْسَهُ، ثُمَّ وَفَى لَكَ بِبَيْعَتِهِ الَّتِي بَايَعَكَ عَلَيْهَا، غَيْرَ نَاكِثٍ وَ لَا