جهاد در آيينه روايت(ج2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٩٢
بگيرند و ديدهبانها و نگهبانان مسلح در اطراف گودالهاى بيشهها و تپهها براى حفاظت از جاهايى كه ممكن است دشمن در آنجا كمين كند بايستند.
و اگر دشمن حمله به شما را آغاز كرد، نيزهها را به كار ببريد، و استقامت كنيد و پايدار باشيد و تيراندازها به سوى آنها تيراندازى كنند. پرچمها را تكان دهيد و سپرها را بر يكديگر بساييد تا صدا بدهد و زره پوشيدهها در پيش روى دشمن درآيند و بجنگند و چنانچه كوچكترين شكستى خوردند، هركس كه در جلوتر قرار دارد بايد به دشمن حمله كند. و تا زمانى كه كسى جلوى دشمن ايستادگى مىكند، حمله دستهجمعى نكنيد و اگر كسى پيدا نشد كه ايستادگى كند، آنوقت دسته دسته دشمن را احاطه كنيد، و از جايگاه صفهاى خود، تكان نخوريد و در آنجا پايدارى كنيد.
و چون مجبور شديد به شكست تن بدهيد، به سرعت نيروهاى باقىمانده را آرايش دهيد و آنها را مجهز و آماده كنيد و بدون آن كه پراكنده يا درهمفشرده شويد [عقب روى كنيد] و در پايان عمليات (نيز) همچنان با آرايش نظامى و مجهز و آماده برگرديد.» حضرت على (ع) در اين حديث طولانى، شيوه نبرد و درگير شدن سپاه اسلام با دشمنان رابيان مىكند و جزئيات زيادى را از اين دست بيان مىكند كه به شرح زير پيامگيرى مىشود:
١. تقدم درگيرى با دشمن از راه دور بهمنظور پيشگيرى از هجوم وى: حضرت مىفرمايد: هنگام آماده شدن براى نبرد تيراندازان پياده را مقدم كنيد تا تيراندازى كنند. پيش قدمى اين گروه بدان دليل است كه مىتوانند از راه دور با تيراندازى به سوى دشمن، نظام آنها را بههم ريخته و از ضربات دشمن به سپاه اسلام جلوگيرى كنند. علاوه بر آنكه هوشيارى اين گروه در پيشاپيش سپاه مانع حركت غافلگيرانه دشمن مىشود.