الرَّايَاتِ، وَ قَعْقِعُوا الْحَجَفَ، وَ لْيَبْرُزْ فِي وُجُوهِهِمْ أَصْحَابُ الْجَوَاشِنِ وَ الدُّرُوعِ، فَإِنِ انْكَسَرُوا أَدْنَى كَسْرَةٍ فَلْيَحْمِلْ عَلَيْهِمُ الْأَوَّلُ فَالْأَوَّلُ، وَ لَا تَحْمِلُوا حَمْلَةً وَاحِدَةً مَا قَامَ مَنْ حَمَلَ بِأَمْرِ الْعَدُوِّ، فَإِنْ لَمْ يَقُمْ فَادْعُوهُ شَيْئاً شَيْئاً وَ الْزَمُوا مَصَافَّكُمْ وَ اثْبُتُوا فِي مَوَاقِفِكُمْ، فَإِذَا اسْتُحِقَّتِ الْهَزِيمَةُ، فَاحْمِلُوا بِجَمَاعَتِكُمْ عَلَى التَّعَابِيِّ غَيْرَ مُتَفَرِّقِينَ وَ لَا مُنْقَبِضِينَ، وَ إِذَا انْصَرَفْتُمْ مِنَ الْقِتَالِ فَانْصَرِفُوا كَذَلِكَ عَلَى التَّعَابِيِّ). (مستدرك الوسائل ٨٢/ ١١، ح ١٢٤٧٧)
امير مؤمنان (ع) چگونگى و اوصاف جنگ را بيان كرد، آن‌گاه فرمود: تيراندازهاى پياده را جلو بيندازيد، تا تيراندازى كنند، [و از دو سوى (چپ و راست) با دشمن درگير شويد،] و اسب‌هاى برگزيده مهيا شده جهت تاخت و تاز در ميدان جنگ را پشتوانه پرچم قرار دهيد، و اگر ديديد قهرمانى، تحت فشار دشمن، قرار گرفته است شما از (مواضع و) مركزهاى خود دور نشويد، و هركه ببيند از جانب دشمن، فرصتى پيش آمده، بايد آن را غنيمت شمرده، از دست ندهد و فورا جابه‌جا شود؛ البته اين كار بايد بعد از آن باشد كه مركز خود را محكم و استوار گردانده باشد. پس از انجام دادن عمليات، به مركز خود بازگردد. (چون خواستيد حمله كنيد، در آغاز پيشروان صف‌شكن سپاه، حمله كنند و چنانچه موفقيتى نداشته باشند) و دشمن به آن‌ها ضربه كارى وارد آورد؛ طورى كه در حال انهدام بودند، فورا گردان ضربتى «شرطة الخميس» (نخستين دسته‌اى كه در جنگ حاضر مى‌شوند) بايد آنان را تقويت كند، اگر آنان هم شكست خوردند، بايد نيروهاى زبده سپاه، وارد عمليات شوند، و تيراندازها تيراندازى كنند، و پيش‌قراولان و طلايه‌داران در اطراف، گمارده شوند تا وضعيت تحركات نظامى دشمن را زير نظر