كه بخشى از نيروى عملياتى، نياز به كمك دارد و به تنهايى قادر به ادامه جنگ نيست (و موضع دفاعى يا عملياتى او حساس و مهم است) مى‌توان براى پيوستن به آن بخش از نيروها با هماهنگى، عقب نشينى كرده و پس از ملحق شدن به آن‌ها، دوباره وارد عمل شده و به جنگ ادامه داد.
أَوْ مُتَحَيِّزاً إِلى‌ فِئَةٍ ... قَالَ: ... وَ مُتَحَيِّزاً يَعْنِي مُتَأَخِّراً إِلَى أَصْحَابِهِ مِنْ غَيْرِ هَزِيمَةٍ ٣. فرار از جنگ باعث خشم خداوند: عقب نشينى در دو مورد بالا جايز و چه بسا در بعضى موارد ضرورى باشد اما كسى كه به قصد فرار از ميدان جنگ عقب نشينى مى‌كند عملى ناشايست و حرام را مرتكب شده، خشم خداوند را بر مى‌انگيزد.
... فَمَنِ انْهَزَمَ حَتَّى يَجُوزَ صَفَّ أَصْحَابِهِ فَقَدْ بَاءَ بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ‌ تاكتيك:
هاى نظامى ١ حمله:
مجدد به دشمن ٢ خداوند:
عوامل خشم ٣ دشمنان:
حمله مجدد به ٢ سازماندهى:
نيروها ١ عقب نشينى:
شرايط جواز ١، ٢ فرار از جنگ:
آثار سوء ٣ ٤٢٥- ٢٢٨- الشَّيْخُ الْمُفِيدُ فِي الْإِرْشَادِ: عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ قَالَ: لَمَّا تَفَرَّقَ النَّاسُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ (ص) فِي يَوْمِ أُحُدٍ، جَاءَ عَلِيٌّ (ع) مُتَقَلِّداً سَيْفَهُ حَتَّى قَامَ بَيْنَ يَدَيْهِ، فَرَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ (ص) رَأْسَهُ فَقَالَ لَهُ: (مَا بَالُكَ لَمْ تَفِرَّ مَعَ النَّاسِ؟ فَقَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَرْجِعُ كَافِراً بَعْدَ إِسْلَامِي!) الْخَبَرَ. (مستدرك الوسائل ١١/ ٧٢، ح ١٢٤٥٨)
عمران بن حصين گويد: در جنگ احد، وقتى مردم از طرف پيامبر