از اموال و زاد و توشه خويش دفاع كند و در آن راه كشته شود، به منزله شهيد است.
وَ مَنْ قَاتَلَ فَقُتِلَ دُونَ مَالِهِ وَ رَحْلِهِ وَ نَفْسِهِ فَهُوَ شَهِيدٌ ٢. جان دادن در دفاع از خود، رسيدن به مقام شهدا: در جايى كه جان انسان در خطر جدى قرار مى‌گيرد، اگر به دفاع برخيزد و كشته شود به مقام شهدا نايل مى‌گردد.
من قتل دون نفسه فهو شهيد ٣. عدم جواز كشتن كفار و دشمنان اهل‌بيت در سرزمين كفر: طبق اين روايت، اگر عده‌اى مسلمان در سرزمين كفر زندگى مى‌كنند، نبايد با كفار و دشمنان اهل بيت كه در آنجا هستند وارد جنگ شده، آنان را به قتل برسانند.
وَلَا يَحِلُّ قَتْلُ أَحَدٍ مِنَ الْكُفَّارِ فِي دَارِ التَّقِيَّةِ ٤. جواز كشتن كافرِ قاتل در سرزمين خودش در صورت مفسده نداشتن: هرگاه كافرى در سرزمين خود مرتكب قتلى شود، اگر براى مسلمانان ضرر و مفسده‌اى نداشته باشد مى‌توانند او را از بين ببرند.
وَلَا يَحِلُّ قَتْلُ أَحَدٍ مِنَ الْكُفَّارِ ... إلَّاقَاتِلٍ‌ ٥. جواز كشتن كافر در دار التقيه، در صورت بغى و ظلم: اگر كافرى در سرزمين خود كه‌حاكم اسلامى بسط يد ندارد مرتكب ظلم و تعدى به ديگران شد، يا تلاش كرد جامعه را به فساد بكشاند، در صورتى كه براى مسلمانان مفسده نداشته باشد مى‌توان او را كشت.
أَوْ بَاغٍ وَذَلِكَ إِذَا لَمْ تَحْذَرْ عَلَى نَفْسِكَ‌ ٦. وجوب تقيّه و حفظ شعائر دينى در سرزمين كفّار: اگر انسان مؤمنى از روى ناچارى در سرزمين كفار زندگى مى‌كند، بايد دين و شعائر مذهبى خود را حفظ كند و كارى نكند كه كفار نسبت به او بدبين شده او را از بين ببرند و يا مانع از انجام مراسم مذهبى او مانند نماز شوند.
وَ التَّقِيَّةُ فِي دَارِ التَّقِيَّةِ وَاجِبَةٌ تقيه:
وجوب ٦ دشمنان:
ممنوعيت قتل در دار التقية ٣ دفاع:
پاداش از مال ١؛ پاداش ازخود ٢