وَ لَا يُقْتَلُ‌ اسيران:
نهى از قتل تسليم شده ١؛ ممنوعيت قتل مسلمان ٢ بغات:
ممنوعيت قتل اسيران ٢ ٣٩٩- ٢٠٢- نَصْرُ بْنُ مُزَاحِمٍ فِي كِتَابِ صِفِّينَ: عَنْ عُمَرَ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ (نُمَيْرِ بْنِ وَعْلَةَ)، عَنِ الشَّعْبِيِّ قَالَ: لَمَّا أَسَرَ عَلِيٌّ (ع) الْأَسْرَى يَوْمَ صِفِّينَ فَخَلَّى سَبِيلَهُمْ أَتَوْا مُعَاوِيَةَ، وَ قَدْ كَانَ عَمْرُو بْنُ الْعَاصِ يَقُولُ لِأَسْرَى أَسَرَهُمْ مُعَاوِيَةُ: اقْتُلْهُمْ، فَمَا شَعَرُوا إِلَّا بِأَسْرَاهُمْ قَدْ خَلَّى سَبِيلَهُمْ عَلِيٌّ (ع)، فَقَالَ مُعَاوِيَةُ: يَا عَمْرُو لَوْ أَطَعْنَاكَ فِي هَؤُلَاءِ الْأَسْرَى لَوَقَعْنَا فِي قَبِيحٍ مِنَ الْأَمْرِ، أَ لَا تَرَى قَدْ خَلَّى سَبِيلَ أَسْرَانَا، فَأَمَرَ بِتَخْلِيَةِ مَنْ فِي يَدَيْهِ مِنْ أَسْرَى عَلِيٍّ (ع)، وَ قَدْ كَانَ عَلِيٌّ (ع) إِذَا أَخَذَ أَسِيراً مِنْ أَهْلِ الشَّامِ خَلَّى سَبِيلَهُ، إِلَّا أَنْ يَكُونَ قَدْ قَتَلَ مِنْ أَصْحَابِهِ أَحَداً فَيَقْتُلَهُ بِهِ، فَإِذَا خَلَّى سَبِيلَهُ فَإِنْ عَادَ الثَّانِيَةَ قَتَلَهُ وَ لَمْ يُخَلِّ سَبِيلَهُ ... الْخَبَرَ. (مستدرك الوسائل ١١/ ٥٠ ح ١٢٤٠٦)
شعبى گويد: على (ع) در روز جنگ صفين، اسيرانى گرفته بود (و در خاتمه جنگ) همگى را رها كرد و آن‌ها نزد معاويه بازگشتند.
عمرو بن عاص، پيش‌تر از آن درباره كسانى كه به اسارت معاويه درآمده بودند، گفته بود آنان را بكش، اما چون روشن شد كه على (ع) با اسيران آن‌ها چه رفتارى كرده و آنان را آزاد كرده معاويه به او گفت: اى عمرو! اگر درباره آن اسرا به حرف تو گوش داده بودم، كار گستاخانه‌اى انجام داده و رسوا شده بوديم؛ آيا نمى‌بينى على، اسيرانى را كه از ما بوده‌اند رها مى‌كند؟
از اين‌رو دستور داد از لشكريان على (ع) هر كه را اسير گرفته بودند رها كردند.