أَنْ يَقْتُلَ الْمُقَاتِلَةَ، أَوْ يَأْسِرَهُمْ وَ يَجْعَلَهُمْ فِي الْغَنَائِمِ ...
اسيران:
حكم مشرك ١؛ اختيارات امام (ع) در مورد ٢ جنگ بدر:
فديه از اسيران ١ حضرت محمد (ص):
سيره ١ ٣٩٥- ١٩٨- وَ عَنْ عَلِيٍّ (ع)، أَنَّهُ أُتِيَ بِأَسِيرٍ يَوْمَ صِفِّينَ فَقَالَ: لَا تَقْتُلْنِي يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ، فَقَالَ: (أَ فِيكَ خَيْرٌ أَ تُبَايِعُ؟) قَالَ: نَعَمْ، قَالَ لِلَّذِي جَاءَ بِهِ: (لَكَ سِلَاحُهُ، وَ خَلِّ سَبِيلَهُ)، وَ أَتَاهُ عَمَّارٌ بِأَسِيرٍ فَقَتَلَهُ. (مستدرك الوسائل ١١/ ٥٠، ح ١٢٤٠٤)
در كتاب دعائم الاسلام از على (ع) روايت شده است: «روز جنگ صفين، اسيرى را كه نزد آن حضرت آورده بودند عرض كرد: اى امير مؤمنان! مرا نكشيد.
على (ع) به او فرمود: آيا در تو خيرى هست، حاضرى بيعت كنى؟
گفت: آرى.
امير مؤمنان، به آن كسى كه او را آورده بود فرمود: اسلحه‌اش را براى خودت بردار و او را رها كن. اما عمار ياسر، اسيرى آورد، حضرت او را كشت.
١. حكم اسيران شورشى بر عهده رهبر و حاكم اسلامى: تصميم در مورد اسيران بغات و شورشيان بر عهده حاكم اسلامى و فرماندهى كل قواست. آنچه او مصلحت ببيند عمل مى‌كند. در جنگ صفين اميرمؤمنان (ع) در مورد دو اسير دو نوع حكم كرد، يكى را كه حاضر شد با امام بيعت كند و به دامن اسلام بازگردد، آزاد كرد و ديگرى را كه حاضر نشد دست بيعت با امام مسلمانان بدهد، دستور به قتل او داد.