عَلَى مِلَّةِ رَسُولِ اللَّهِ (ص) وَ لَا تُقَاتِلُوا الْقَوْمَ حَتَّى تَحْتَجُّوا عَلَيْهِمْ، بِأَنْ تَدْعُوهُمْ إِلَى شَهَادَةِ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ أَنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اللَّهِ، وَ الْإِقْرَارِ بِمَا جَاءَ بِهِ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ، فَإِنْ أَجَابُوكُمْ فَإِخْوَانُكُمْ فِي الدِّينِ، فَادْعُوهُمْ حِينَئِذٍ إِلَى النُّقْلَةِ مِنْ دِيَارِهِمْ إِلَى دَارِ الْمُهَاجِرِينَ، فَإِنْ فَعَلُوا وَ إِلَّا فَأَخْبِرُوهُمْ أَنَّهُمْ كَأَعْرَابِ الْمُسْلِمِينَ، يَجْرِي عَلَيْهِمْ حُكْمُ اللَّهِ الَّذِي يَجْرِي عَلَى الْمُسْلِمِينَ، وَ لَيْسَ لَهُمْ فِي الْفَيْ‌ءِ وَ لَا فِي الْغَنِيمَةِ نَصِيبٌ، فَإِنْ أَبَوْا عَنِ الْإِسْلَامِ فَادْعُوهُمْ إِلَى إِعْطَاءِ الْجِزْيَةِ عَنْ يَدٍ وَ هُمْ صَاغِرُونَ، فَإِنْ أَجَابُوكُمْ إِلَى ذَلِكَ فَاقْبَلُوا مِنْهُمْ، وَ إِنْ أَبَوْا فَاسْتَعِينُوا بِاللَّهِ عَلَيْهِمْ وَ قَاتِلُوهُمْ).
(مستدرك الوسائل ١١/ ص ٣١/ ح ١٢٣٦٠)
از امام صادق (ع)- از قول پدر و اجدادش، از اميرمؤمنان (ع)- براى ما روايت شده كه: پيغمبر خدا (ص) آن‌گاه كه لشكر، يا سريّه (گروهى) را به جايى اعزام مى‌كرد، فرمانده آن را به تقواى الهى سفارش مى‌كرد.
از افراد تحت فرماندهى او نيز مى‌خواست كه نيكوكار باشند و مى‌فرمود: «به نام خدا و در راه خدا و بنابر آيين و سيره پيغمبر خدا (ص) براى نبرد آماده شويد ولى تا حجت را بر آنان تمام نكرده‌ايد به كارزار نپردازيد. و از آنان بخواهيد، به يگانگى خدا و اين كه محمد، پيامبر او است و به آنچه از جانب خدا بر او نازل گرديده اعتراف كنند. پس اگر پاسخ مثبت دادند، برادران دينى شما خواهند شد، (كارى به آنها نداشته باشيد و) بخواهيد از سرزمين خودشان (دارالكفر) به «دار الهجره» كوچ كنند؛ اگر چنين كردند (كه خوب) وگرنه به آنان بگوييد به مانند بيابانگردها و باديه‌نشينان مسلمان خواهند بود؛ همان حكم الهى كه بر مسلمان‌هاى بيابانگرد