جهاد:
تشويق به ٢ شهادت:
بهترين مرگ ٣؛ ارزش ٤ مجاهدان:
تشويق ٢ ٢١٠- ١٣- وَ عَنْ عَلِيِّ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ رَفَعَهُ قَالَ: قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ (ع): إِنَّ اللَّهَ فَرَضَ الْجِهَادَ وَ عَظَّمَهُ وَ جَعَلَهُ نَصْرَهُ وَ نَاصِرَهُ، وَ اللَّهِ مَا صَلَحَتْ دُنْيَا وَ لَا دِينٌ إِلَّا بِهِ.
(وسائل الشيعه، ١٥/ ١٥، ح ١٩٩١٥)
«ابن محبوب» از حضرت على (ع) چنين روايت مى‌كند: به درستى، خداوند، جهاد را واجب كرد و آن را بزرگ شمرد. آن را وسيله پيروزى بر دشمن خويشتن و يارى دهنده خويش قرار داد. قسم به خدا كه دين و دنيا، اصلاح نمى‌شود مگر به جهاد! ١. وجوب جهاد در اسلام: يكى از واجبات و تكاليف الهى، جهاد است كه با شرايطى واجب مى‌گردد.
إِنَّ اللَّهَ فَرَضَ الْجِهَادَ ٢. جايگاه رفيع جهاد در اسلام: خداوند از جهاد با عظمت ياد كرده و آن را با اهميت و بزرگ شمرده است.
وَ عَظَّمَ اللَّهَ [الْجِهَادَ] ٣. پيروزى بر دشمنان خدا در سايه جهاد: جهاد يكى از راههايى است كه خداوند آن را واسطه پيروزى بر دشمنان خويش دانسته است.
وَ جَعَلَهُ نَصْرَهُ‌ ٤. جهاد، وسيله يارى خدا: در سايه جهاد دين حق قوت و قدرت مى‌گيرد و خداوند يارى مى‌شود.
وَ جَعَلَهُ نَصْرَهُ وَ نَاصِرَهُ‌ ٥. سامان يافتن دنيا در سايه جهاد: اگر بخواهد امور دنيا اصلاح شود و ممالك اسلامى رونق و سامان گيرند و فساد جاى‌