جهاد در آيينه روايت(ج2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٦١
اندازه كافى نيست؛ به همين جهت زود تحت تاثير واقع مىشوند.
زنها در وقتى كه مشرك بودند به ما دستور داده شده بود كه متعرض آنها نشويم چه رسد به حالا! در زمان جاهليت اگر مردى زنى را كتك مىزد، بر اثر آن وى را و بعد از او فرزندانش را بر اين كار سرزنش مىكردند.
توجه داشته باشيد كسانى كه براى حفظ دين و عرض و ناموس مردم جانفشانى مىكنند، افرادى هستند كه پيرامون پرچم خويش گرد مىآيند و از هر سو- چپ و راست- پيش و پس نگهبانىاش مىكنند و آن را در دل جمعيت خويش نگه مىدارند. نه واپس مىروند تا درفش به دشمن تسليم شود و نه بر آن، پيشى مىگيرند كه در ميان دشمن تنهايش گذارند.
خدا رحمت كند مردى را كه با نثار جان خود به برادر همرزمش كمك رساند، و دشمنى را كه پنجه در پنجهاش كرده وامگذارد تا با همنبرد برادرش همدست شود و برادر مسلمانش يكه و تنها در مقابل دو حريف؛ با حريف خودش و حريف برادرش قرار گيرد و شكست بخورد. سپس آن دو سرباز دشمن در او آويزند و خودش را نيز شكست دهند و بكشند، علاوه بر آن كه جانش را از دست داده به جهت آن كه مرتكب كار پستى شده مايه سرشكستگى و سرزنش خود را نيز فراهم ساخته است و چگونه چنين نشود و حال آن كه برادرش با دو تن مىجنگد و اين دست خود را بسته و راه را بر دشمن باز كرده تا بر نيروى خودى بتازد، از حريف خود گريخته و نظارهگر سرباز دشمن و اين (برادر همرزمش) گرديده است؟ و آن كه مرتكب چنين كارى شود سبب شده كه خدايش او را دشمن بدارد؛ پس مرتكب كارى نشويد كه خداوند از شما متنفر و منزجر شود، زيرا گذر شما به سوى پروردگار است و اين فرمايش خداوند