«و هركه، راهى غير از راه مؤمنان برگزيند به همان راه، به خود رهايش مى‌كنيم».
(نماز و زكات) از جمله امانت‌هاى خداوند است، و طبق وظيفه دينى بايد به قصد قربت به آن‌ها پرداخته شود. پس كسى كه با اين قصد آن را نپردازد زيان‌ديده و عملش از راه حق، منحرف شده است.
امانت بر آسمان‌هاى برافراشته و زمين گسترده مانند گهواره و كوه‌هاى بلند استوار كه چيزى كشيده‌تر و پهناورتر و بلندتر و بزرگ‌تر از آن‌ها پيدا نمى‌شود، عرضه شد (ولى آن‌ها قدرت تحمل آن را نيافتند) و اگر قرار بود چيزى به واسطه طول يا پهنا، يا بزرگى يا قوت و نيرويى كه دارد يا ارجمندى، از پذيرفتن امانت امتناع و خوددارى ورزد و تكبر به خرج دهد حتما آنها (آسمان و زمين و كوه‌ها) بودند، ولى (به قدرت خود، مغرور نشدند، بلكه از ترس اين كه مبادا بعد از پذيرفتن بار امانت، قدرت بر اداى آن را پيدا نكنند) از كيفر آن وحشت كردند (و نپذيرفتند).
و جهاد پس از پذيرفتن آيين اسلام گرانمايه‌ترين اعمال است، و آن، مايه پايدارى دين است كه در آن، پاداش بسيار است، و عزت و توانى به همراه دارد كه دشمن نمى‌تواند در جامعه جهادگر، نفوذ كند. و جهاد، تاخت و تازى است بر دشمن كه پاداش فراوان و مژده رفتن به بهشت جاودان بعد از شهادت را به همراه دارد. هم‌چنين فرداى قيامت، روزى خوردن و گرامى داشتن نزد پروردگار از نتايج آن است. خداوند مى‌فرمايد:
«هرگز مپندار كسانى كه خونشان در راه خدا ريخته شده مرده‌اند بلكه زنده‌اند و در پيشگاه پروردگارشان روزى مى‌خورند.» گذشته از آن، هراس و ترس از جهاد با كسانى كه در خور آن‌اند؛ يعنى كسانى كه‌بار گرانِ گمراهى و گناه را بر دوش مى‌كشند، انحرافى‌