«چه چيز شما را به جهنم درآورد؟ گويند: ما از نمازگزاران نبوديم.» و همانا حق نماز را، آن كس شناخته كه به آن، روى آورده است، و مؤمنان با نماز، گرانمايه مى‌شوند؛ آن‌هايى كه آرايش كالاهاى دنيوى قلبشان را به خود مشغول نساخته، و روشنى چشم‌شان از دارايى و فرزندشان آنان را از اقامه نماز، باز نمى‌دارد. خداوند فرموده است:
«مردانى كه بازرگانى و دادوستد، آنان را از ياد خدا و برپاداشتن نماز ... غافل نمى‌كند.
و پيغمبر خدا (ص) با آن‌كه از سوى پروردگارش به او مژده بهشت داده شده بود، براى اقامه نماز مى‌كوشيد و به خود رنج مى‌داد كه خداوند بزرگ والا فرمود:
«اعضاى خانواده‌ات را به خواندن نماز فرمان بده و خود بر انجام آن شكيبا و پايدار باش.
از اين رو، آن بزرگوار، هم به افراد خاندان خويش دستور مى‌داد نماز بخوانند و هم خود را در برابر رنج‌هايى كه از راه تلاش در راه اقامه نماز به جانش مى‌رسيد به شكيبايى وا مى‌داشت.
سپس براى مسلمانان، زكات، همراه با نماز، وسيله نزديكى جستن به پروردگار قرار داده شد؛ و هركس زكات را از روى رضايت خاطر نپردازد و اميدوار باشد كه بهايى برتر از آن (بهشت) به وى داده شود، حتما او سنت رسول خدا را درست ندانسته و در بردن پاداش زيانكار است و عمرش را تباه كرده است. (در نهج البلاغه به جاى «عمره»، «عمله» آمده است. يعنى عملش را تباه كرده است)
و پشيمانى زياد خواهد كشيد، به سبب آن‌كه فرمان خدا را ترك كرده، و از آنچه بندگان به آن، شايستگى يافته‌اند روى‌گردان شده است؛ خداى بزرگ مى‌فرمايد: