٣٣٤- ١٣٧- مُحَمَّدُ بْنُ يَعْقُوبَ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ، عَنِ النَّوْفَلِيِّ، عَنِ السَّكُونِيِّ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ (ع) قَالَ: بَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ (ص) جَيْشاً إِلَى خَثْعَمٍ فَلَمَّا غَشِيَهُمْ اسْتَعْصَمُوا بِالسُّجُودِ، فَقَتَلَ بَعْضَهُمْ فَبَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ (ص) فَقَالَ: أَعْطُوا الْوَرَثَةَ نِصْفَ الْعَقْلِ بِصَلَاتِهِمْ، وَ قَالَ النَّبِيُّ (ص) أَلَا إِنِّي بَرِي‌ءٌ مِنْ كُلِّ مُسْلِمٍ نَزَلَ مَعَ مُشْرِكٍ فِي دَارِ الْحَرْبِ.
(وسائل الشيعه، ١٥/ ١٠٠، ح ٢٠٠٦٨)
امام صادق (ع) فرمود: پيامبر خدا، لشكرى را براى جنگيدن با خثعمى‌ها فرستاد. وقتى آنان را غافلگير كردند، خثعمى‌ها براى حفظ جان خود به سجده افتادند. ولى لشكر از اين موقعيت استفاده كرده برخى را كشتند.
چون گزارش اين ماجراى تاسف‌بار به پيغمبر خدا (ص) رسيد، فرمود: به سبب نمازى (وسجودى) كه طائفه خثعم داشته‌اند، نيمى از ديه هر يك، به وارث او داده شود.
آن‌گاه فرمود: من از مسلمانى كه در دارالحرب با مشركان باشد بيزارم.
١. پرداخت ديه مسلمانان در دارالحرب: پيامبر خدا (ص) از حادثه‌اى كه در جنگ با خثعمى‌ها رخ داده بود بى‌تفاوت نگذشت. به خاطر اشتباه لشكر اسلام در كشتن عده‌اى از مسلمانان در دارالحرب، دستورداد نيمى از ديه‌آنان را به‌خانواده‌هاشان پرداخت كنند.
فَقَالَ: أَعْطُوا الْوَرَثَةَ نِصْفَ الْعَقْلِ بِصَلَاتِهِمْ‌ ٢. همراه نشدن مسلمانان با مشركان در دار الحرب: مسلمان نبايد در دار الحرب نزد مشرك رفته با او به سر برد و پيش او بماند، زيرا ممكن است مشكلاتى براى خود و مسلمانان به وجود آورد.
إِنِّي بَرِي‌ءٌ مِنْ كُلِّ مُسْلِمٍ نَزَلَ مَعَ مُشْرِكٍ فِي دَارِ الْحَرْبِ‌